پیام هفتگی رورند «کِن دو»، مدیرکل دفتر مرکزی میسیونری جهانی (شماره ۱۴) ارائه شده در تاریخ ۱۷ آوریل ۲۰۲۶
خانوادههای برکتگرفتهی محبوب و محترمِ جامعهی نهضت هماهنگ در سراسر جهان؛ در حالی که به استقبال هفتهای جدید میرویم، صمیمانه دعا میکنم که عشق و فیضِ والدین آسمانی ما، به فراوانی کانون خانوادهها و محلهای کار شما را لبریز سازد. عمیقترین مراتب قدردانی خود را به همهی شما تقدیم میکنم؛ شما که حتی در میان تغییرات و چالشهای این زمانه، با محوریتِ خواستِ والدین راستین، با امیدواری به پیشرویِ مقتدرانه ادامه میدهید. در این عصرِ استقرارِ استوارِ چان ایل گوک، احترام قلبی خود را به شما ابراز میدارم؛ شما که با مادر راستین متحد هستید و نهایتِ جانگ سانگ (صدق و صفا) خود را در نقاط مختلف جهانی به کار میگیرید تا به نیروی محرکهای برای نسلهای آینده تبدیل شوید.
۱. خلاصهای از پیام هفته گذشته
در پیام هفته گذشته، به اشتراک گذاشتم که بولیوی در حال ظهور به عنوان یک الگوی جهانی برای ویتنسینگ (ابلاغ کلام) جوانان است. بولیوی در سال ۲۰۲۵، دومین رتبهی درخشانِ نتایج ویتنسینگ در جهان را به نام خود ثبت کرد. من تستیمونی (گواهی) خواهری را معرفی کردم که زندگی دگرگونگشتهاش باعث شد تمامی هشت خواهر و برادرش به نهضت ما بپیوندند. از این طریق، ما توانستیم بار دیگر تایید کنیم که جوهرهی ویتنسینگ نه در تکنیکهای پیچیده، بلکه در تستیمونیِ عشقِ راستین و یک زندگی صادقانه نهفته است.
۲. هویت «کلوب کرینز»؛ مأمنی برای بازگشت جوانان
در اجابتِ فراخوانِ مادر راستین، پس از اتمام سفر به آفریقا و آمریکای مرکزی و جنوبی، اکنون در پهنهی آسیا اقیانوسیه با جوانانِ پرشور در مناطق مشیتی دیدار میکنم. این رویاروییِ مستقیم، مرا به درکی شهودی و عمیق از نیازهای نوظهورِ این عصر رهنمون ساخته است.
در گذرِ این مسیر، بار دیگر به اهمیتِ غاییِ این حقیقت پی بردم که در دسامبر ۲۰۱۴، همگام با اعلامِ قدسیِ ظهورِ یگانه دختر خدا، نخستین تحفهای که مادر راستین برای برکتبخشی به نسلهای نو اعطا فرمودند، بنیانگذاریِ «کلوب کرینز» بود.
این اجتماع که در دسامبر ۲۰۱۴ در لاسوگاس پا به عرصهی وجود نهاد، میثاقی است برای همافزاییِ نخبگانِ جوانِ نهضت ما. این مجمع بر پایهی کلامِ برکتِ مادر راستین استوار گشته است؛ آنجا که فرمودند: «شما باید متمایز از مردمانِ جامعه باشید و به نیاکانی نوین برای سلسلههای نجیب بدل گردید.» هدف از تأسیس آن، طراحی و اجرای ابتکاراتِ مشیتی در ترازِ جهانی است.
از این رو، کلوب کرینز فراتر از یک محفلِ دوستانه، جامعهای است با مأموریتی بنیادین: میراثداریِ بینشِ مادر راستین و ممارست در تجسمِ عشق راستین. این کلوب در پیِ بنا نهادنِ بنیانی پرمهر و مأوایی گرم است تا نسلهای جوان همواره راهی برای بازگشت به ریشههای اصیل خود داشته باشند.
۳. گسستِ فزایندهی نسلها و ضرورتِ نخبگانِ متخصص
امروز، تقدیر ما با دو چالشِ بنیادین گره خورده است: نخست، تشدیدِ انفصال میان نسلهاست. شتابِ دگرگونیها چنان است که حتی فاصلهای چند ساله میان همسالان، واژگانی بیگانه و شاکلههای فکری متفاوتی پدید آورده است. فراتر از فاصلهی میان نسل اول و نسل دوم، اکنون در جامعهای پرشتاب زیست میکنیم که حتی در بطنِ یک جامعهی واحد، نوعی احساس دوری میان جوانان ریشه دوانده است. از این رو، یافتنِ زبانی مالامال از همدلی که بتواند پلی بر تفاوتهای نسلی در تمامی ردههای سنی بزند، ضرورتی است که تأخیر نمیپذیرد.
دوم، تحول در سیمای شایستگیهایی است که زمانهی ما طلب میکند. اگر در دورانِ پیشگامی، به رهبرانِ روحی با روحیهی ایثار و سلحشوری نیاز بود، اکنون در عصرِ استقرار و تحققِ آرمانها، محتاجِ متخصصانی هستیم که در هر ساحت از جامعه، نفوذی ملموس و اصیل داشته باشند.
بر ما آشکار گشته است که برای استقرارِ پایدارِ چان ایل گوک، حضور نخبگانی که منشأ اثرِ نیکو باشند و دیگران را در تمامی عرصهها — از طبابت و دانش تا تعلیم و تربیت، و از کارآفرینی و هنر تا حقوق و سیاست — راهبری کنند، امری حیاتی است.
بنابراین در این عصر، باید کرانههای آموزش رهبری را وسعت بخشیم. رسالت ما فراتر از تربیت رهبرانی برای هدایتِ ساختار داخلیِ کانون خانواده است؛ ما باید نخبگانی توانمند پرورش دهیم که تلالوِ مسئولیتپذیری و شایستگیشان، جهان را روشن سازد. سرنوشتِ کانون خانواده نه صرفاً در گروِ رهبری در فضای قدسیِ نهضت، بلکه در گروِ شمارِ کسانی است که در متنِ جامعه زندگی کرده و ماموریت خویش را در جزئیاتِ زندگی روزمره تجسم میبخشند. پیروزی یا شکستِ چان ایل گوک، به این حضورِ اثرگذار بسته است.
۴. رسالتِ عملیِ «کلوب کرینز»: مربیگری و بسترسازی برای شکوفایی
”کلوب کرینز“ باید به مثابهی راهکاری عینی در برابر چالشهای روزگار ما ظهور کند.
اول آنکه، پیشکسوتانی که در عرصههای گوناگونِ اجتماع پیشگام بودهاند، شایسته است مربیانی ثابتقدم برای نسل نو باشند. آنگاه که این بزرگواران، تجارب و هدایتهای واقعگرایانهی خویش را به نوجوانان و جوانانی که در اندیشهی ترسیمِ مسیر آینده هستند هدیه میدهند، این نسلِ نوپا میتواند با دیدی روشن و آرمانهایی استوار بالنده شود. در این میان، «کلوب کرینز» که از نسل میانی شکل گرفته است، باید مأموریت تاریخی خویش را به عنوان پلی استوار میان شکافِ عمیقِ نسل اول و نسل دوم به انجام رساند.
دوم آنکه، جامعهی ما باید فضایی فراخ باشد تا جوانان در آن آزادانه به تجربهگرایی و رشد بپردازند. همانسان که ماهیِ «کوی» در تنگیِ تُنگ، خُرد میماند، استعداد جوانان نیز در چارچوبهای محدود شکوفا نخواهد شد. حتی اگر گاه چنین بنماید که آنان بیش از فعالیتهای ساختاریِ کانون خانواده، بر تخصص و دانش خویش تمرکز یافتهاند، نباید به داوری شتابزده نشست؛ بلکه باید با اعتماد و صبوری، مجالی فراهم آورد تا آنان در حرفهی خویش به اوج رسیده و بدینگونه سهم خویش را در مشیت ایفا کنند. فرهنگِ پشتیبانی و امیدبخشی، همان خاکی است که بذرهای آینده را بارور میسازد.
هرچند ممکن است برخی مناطق هنوز زیرساختهای لازم را برای این تحول فراهم ندیده باشند، اما نکتهی کلیدی، درک این حقیقت است که ما اکنون در عصرِ استقرارِ پایدارِ چان ایل گوک گام برمیداریم. اکنون زمان آن است که جوامع ما، معنای ژرفِ برکت سوم — یعنی کمالِ سروری بر آفرینش — را نه فقط در تراز فردی، که در تمام ابعادِ جمعیِ خویش بازتعریف کنند.
۵. مشقِ این هفته: گفتمانِ پیوندِ نسلها
خانوادههای برکتگرفته و گرانقدر؛ در آستانهی این هفته، شما را فرا میخوانم تا لحظاتی را به ژرفاندیشی در احوالِ جوانان و فرزندانِ خویش اختصاص دهید. در این روزگارِ پرشتاب که شکافِ میان نسلها دهان گشوده است، بیش از آنکه ردای معلمی بر تن کنیم، محتاجِ مَنِشی هستیم که اندیشه و زیستِ نسل نو را چنان که هست، ارج نهد و بپذیرد. مهرِ بیریا و آغوشِ گشادهی قلب، والاترین قوایی هستند که تار و پودِ پیوندها را استوار میسازند.
در مقابل، بر نسل جوان است که به پیشینهی تجربی و ارزشهای والای بزرگانِ خویش حرمت گذارند و تپشهای عشق و دلسوزی را در پسِ کلامِ راهگشای آنان بازشناسند. آنگاه که صدق و صفایِ متقابل را لمس کنیم و بر آن ارج نهیم، اعتماد و میثاقی که فراتر از مرزهای زمان و نسلهاست، ریشه دوانده و عمق خواهد یافت.
بالندگیِ یک جوان، شکوفاییِ یک نسل است و این جانِ کلامِ رسالتِ ما برای پیافکندنِ فرداهای چان ایل گوک است. تمنا دارم که در این هفته، کنشهای خُرد و مهربانانهای که از فاصلهی دلها میکاهد، ثمراتی کلان به ارمغان آورد. نیایشِ قلبی من آن است که لبخندِ عشق و برکاتِ بیکرانِ والدین آسمانی، همواره سایهگسترِ شما و کانونِ گرمِ خانوادهتان باشد.
با سپاس و امتنان فراوان.