پیام هفتگی شماره ۲۰ از دفتر مرکزی میسیونری جهانی ارائه شده توسط مدیرکل، رورند کن دو، در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۲۶
خانوادههای برکت گرفتهی محبوب و محترم در سراسر جهان، این هفته، شصت و چهارمین «روز مخلوقات» را گرامی میداریم. در حالی که به ارزش گرانبهای هر آنچه والدین آسمانی آفریدهاند و عشق ریشهدار در آن میاندیشیم، دعا میکنم این هفته برای همگی ما هفتهای سرشار از فیض و رحمت باشد؛ هفتهای که در آن عهد و پیمان خود را با مأموریتِ آفرینشِ محیطِ «چان ایل گوک» تجدید کنیم.
۱. خلاصهای از پیام هفته گذشته
هفته گذشته، دستاوردهای «تالار گفتگوی آزاد رهبران چان ایل گوک» را با شما به اشتراک گذاشتم و گزارش دادم که مقررات مربوط به مسئولین، روحانیون و مدیریت داراییهای عمومی در حال تکامل است. این تغییرات با انعکاس نظرات متنوع در حوزههای میسیونری، به دنبال ساختن یک جامعهی ایمانیِ واقعبینانهتر و سالمتر انجام میپذیرد. من همچنین وعده دادم که به تلاشهای مشترکمان برای تقویت ارتباطات میان دفتر مرکزی و حوزههای میسیونری، ایجاد پایههای خوداتکایی، بهبود سیستمهای اداری و تحکیم چشماندازمان ادامه دهیم تا بدین ترتیب، محیطی پایدار و استوار برای نسل دوم و نسلهای آینده فراهم آوریم.
۲. راهبرد دو جریان
این هفته، همزمان با ورود به دوران استقرار و تثبیت «چان ایل گوک»، مایل هستم به اختصار درباره «راهبرد دو جریان» گفتگو کنم؛ راهبردی که از این پس باید همگی با هم به آن عمل کنیم. همگام با دگرگونیهای زمانهی حاضر، دفتر مرکزی میسیونری جهانی بر آن است تا جهتگیری و ساختار امور میسیونری را متناسب با عصر استقرار «چان ایل گوک» بهطور واضحتری پایهریزی کند. بر همین اساس، ما در حال پیشبرد یک راهبرد دو جریانی هستیم که عبارتند از: «جریان مشیتیِ رستگاری بشر و بازسازی جهان، یعنی هدف کل» و «جریان زندگی در پادشاهی آسمان بر روی زمین و شکلگیری جامعه فرهنگ شیم جانگ (فرهنگ قلب)، که همان هدف منفرد است».
همانطور که یک قطار تنها روی دو ریل حرکت میکند و یک پرنده تنها با دو بال میتواند در آسمان به پرواز درآید، این امر بدان معناست که در صورت فقدان هر یک از این دو بال، هرگز نخواهیم توانست به استقرار «چان ایل گوگ» دست یابیم. جریان نخست، پیرویِ مطلق از جهتگیریِ مشیتیِ والدین راستین است. جریان دوم، تجسم بخشیدن به فرهنگِ «شیم جانگ» (فرهنگ قلب) در «چان ایل گوگ»، عشق راستین و ارزشهای یک خانوادهی راستین در زندگی روزمرهی ما به عنوان اعضای خانوادههای برکت گرفته است. به شیوهای برجسته و متمایز، این جریان دوم یک امر اختیاری نیست؛ بلکه میتوان گفت درست مانند همان «نَفَسی» است که مایه بقای خویشتنِ روحی (روح) ماست.
۳. پایهی اصولی: هماهنگسازی عمودی و افقی
این راهبرد صرفاً یک استراتژی مدیریت سازمانی نیست، بلکه یک پارادایم بنیادی برای امور میسیونری است که بر پایهی «اصل آفرینشِ» والدین آسمانی بنا شده است. بر اساس اصل آفرینش، هر موجودی دارای یک هدف منفرد و یک هدف کل است و ارزش واقعی تنها زمانی محقق میشود که این دو هدف با یکدیگر به هماهنگی و تعادل برسند.
این دو جریان مانند رابطه میان امور عمودی و افقی هستند. اگر هدف کل که معطوف به مشیتِ والدین راستین است، «محور عمودیِ» متصل به والدین آسمانی باشد، آنگاه هدف منفرد که در برگیرندهی مراقبت و آغوش گشودن برای خانواده و همسایگانمان است، «محور افقی» خواهد بود. به همین ترتیب، اگر هدف منفرد یک گل، پراکندن عطری زیبا باشد، هدف کل آن جذب پروانهها و زنبورها از طریق همان عطر و در نتیجه کمک به شکوفایی اکوسیستم است. درست همانگونه که در طبیعت شاهد هستیم، ارزش اصیل آفرینش تنها زمانی به کمال میرسد که ابعاد عمودی و افقی بهطور کامل با یکدیگر تلاقی یافته و هماهنگ شوند.
۴. دگرگونی در عصر: «پیش از آنکه در پی سروری بر جهان هستی باشی، بر خویشتنِ خود سروری یاب»
ما تا به امروز، با تمرکز بر مأموریتِ مشیتیِ رستگاری بشر و بازسازی جهان گام برداشتهایم. با این حال، باید بر این واقعیت نیز تامل و تفکر کنیم که در این مسیر، ممکن است آنچنان که باید به رشد و تکامل خود به عنوان یک فرد و یک خانواده — یعنی به تحقق هدف منفردمان — توجه کافی مبذول نداشته باشیم.
سالها پیش، والدین راستین چنین تعلیم دادند: «پیش از آنکه در پی سروری بر جهان هستی باشی، نخست بر خویشتنِ خود سروری یاب.» این یک پند باشکوه بود مبنی بر اینکه دستیابی به تسلط بر نفس و کمالِ روحیِ وجود درونی و خانوادههایمان، باید بر ساختن دژِ استوارِ پیروزیِ مشیتی — یعنی همان سروری بر جهان هستی — تقدم داشته باشد. اگر ما نخست به صلح درونی و سعادت خانوادگی دست نیافته باشیم، چگونه میتوانیم از صلح برای بشریت و بازسازی جهان سخن بگوییم؟
اکنون که به عصر استقرار «چان ایل گوگ» گام مینهیم، در یک نقطهی عطف آشکار ایستادهایم. اگر پارادایم گذشته بر فداکاری و ایثار به خاطر کل تأکید داشت، اکنون باید «از فداکاری به سوی امنیت و آرامش» حرکت کنیم. هدف کل نباید ساختاری باشد که هدف منفرد را قربانی میکند؛ بلکه برعکس، باید ساختاری باشد که هدفِ هر فرد را تضمین و محقق میسازد. این امر، همان جوهر و ذاتِ اصلی «راهبرد دو جریان» است.
۵. دو جریان: بسان دو روی یک سکه
جریان نخست، همان جریان مشیتیِ رستگاری بشر و بازسازی جهان — یعنی هدف کل — است. این جریان مانند «ستاره قطبیِ» مشیت الهی عمل میکند. این محور با تمرکز بر کلام والدین راستین و مختصات مشیتیِ ارائهشده از سوی آنان، مسیر مطلقی را که باید در آن گام برداریم پیش روی ما مینهد. این همان جریان «چان شیم» (قلب آسمانی) است که در پی خواستِ والدین آسمانی است، معیارهای امور میسیونریِ جهانی را تبیین میکند و بر ارزشهای مطلق با محوریت اندیشه والدین راستین صحه میگذارد.
جریان دوم، جریانِ زندگی در پادشاهی آسمان بر روی زمین و شکلگیری فرهنگ شیم جانگ (فرهنگ قلب) — یعنی همان هدف منفرد — است. این جریان همچون «ریشه» ایمان است که زندگی ایمانیِ فردی، هماهنگی و صلح در درون خانواده، ممارست در عشق راستین، و زندگی در قامت یک ناجی قبیلهای را در بر میگیرد که به خانواده و قبیلهی خویش عشق میورزد.
در عصر «چان ایل گوگ»، این عبارت که «خودِ زندگی، ویتنسینگ (ابلاغ کلام) است»، دقیقترین حقیقت است. هنگامی که هر فرد زندگی خود را به عنوان فرزند خلفِ والدین آسمانی محقق سازد و پادشاهی آسمان بر روی زمین را تجربه کند، این امر به قدرتمندترین تستیمونی (گواهی) برای مردم جامعه بدل خواهد شد.
۶. اصل بنیادین: ساختاری که در آن کل، فرد را تضمین میکند
جوهر و ذاتِ اصلی «راهبرد دو جریان» نه تنها تلاش برای پیشبرد دو جریانِ موازی، بلکه بازسازیِ رابطه شایسته و درست میان هدف کل و هدف منفرد است. هدف کل، جهتگیری لازم را فراهم میآورد؛ در حالی که هدف منفرد به آن جهتگیری در زندگی روزمره تجسم عینی میبخشد.
همانطور که یک درخت تنها زمانی میتواند بلندقامت و افراشته شود که ریشههایش قوی باشند، هدف کل — یعنی رستگاری همهی مردم و بازسازی جهان — نیز تنها زمانی میتواند به تجسم عینی دست یابد که بر پایهی کمال روحیِ فردی و ثبات و استقرار خانوادگی بنا شده باشد. تنها بر پایهی وجود اعضای سعادتمند و خانوادههای سالم است که هدف کل میتواند به معنای واقعی شکوفا شود.
۷. بینش کتابمقدسی: مرکز جامعه جایی است که درد در آنجا قرار دارد
این اصل در کتابمقدس نیز به عنوان معیاری مهم برای نگریستن به یک جامعه مطرح شده است. در باب دوازدهم از نامهی اول به قرنتیان، پولس رسول کلیسا را به یک «پیکر» واحد تشبیه میکند و بر ارزش برابرِ همهی اعضای آن تاکید میورزد: «اگر یک عضو رنج بکشد، همه اعضا با او رنج میکشند؛ و اگر یک عضو تکریم شود، همه اعضا با او شادمان میگردند.» (اول قرنتیان ۱۲:۲۶)
این فراز به ما میآموزد که مرکز یک جامعهی حقیقی، مرئیترین یا قویترین بخش آن نیست؛ بلکه آن عضو یا خانوادهای است که در حال حاضر بیشترین رنج را متحمل میشود و سنگینترین بار را بر دوش میکشد. تنها زمانی که ما مسئولیتی جمعی را در قبال یک فرد رنجدیده یا یک خانوادهی بحرانزده پذیرا شویم و به آنها کمک کنیم تا دوباره روی پای خود بایستند، میتوانیم در قامت یک پیکر واحد استوار بمانیم.
به همین ترتیب، راهبرد میسیونری ما نباید در جهتی حرکت کند که افراد را به خاطر کل قربانی سازد. بلکه برعکس، باید در مسیری گام بردارد که در آن، کلِ مجموعه با نجات دادن حتی یک روح و یک زندگی، دوباره احیا شود و حیات یابد.
۸. تمرین و ممارست این هفته:
اعضای محبوب و گرامی، در نهایت، «راهبرد دو جریان» یک خطمشی یا شعار جدید نیست. بلکه بازیافتن و تایید دوبارهی «اصل آفرینشِ» والدین آسمانی و اصول زندگی است که والدین راستین در طول حیات خویش بر آنها تاکید ورزیدهاند و اکنون در بستر زمانهی حاضر تبیین میشود. هنگامی که هدف کل (رستگاری بشریت و بازسازی جهان) و هدف منفرد (زندگی در پادشاهی آسمان بر روی زمین و شکلگیری جامعه فرهنگ شیم جانگ یا همان فرهنگ قلب) همگام با یکدیگر محقق شوند، ما خواهیم توانست به عنوان مالکان و وارثان حقیقیِ عصرِ استقرار «چان ایل گوگ» استوار بایستیم.
در طول این هفته، امیدوارم زمانی را به گفتگو با خانواده، همراهان ایمانی یا آشنایان نزدیک خود اختصاص دهید و دربارهی این موضوع تامل کنید که چرا وجودِ همزمانِ هدف کل و هدف منفرد، حیاتی و ضروری است. با یکدیگر بیندیشید که تاکنون بیشتر بر کدام جریان تمرکز داشتهاید؛ وقتی این دو بال به تعادل و هماهنگی برسند، چه تغییراتی را در زندگی ایمانی و خانوادگی خود انتظار دارید؛ و این تعادل چگونه میتواند بر تحقق جهان آرمانی و ایدهآلی که همراه با والدین راستین در پی آن بودهایم، تأثیر بگذارد.
با فیض و رحمتِ «روز مخلوقات»، دعا میکنم هفتهی پیشرو هفتهای باشد که در آن زندگی در «چان ایل گوگ» را ممارست کنیم؛ جایی که کل و فرد در هماهنگیِ کامل با یکدیگر مأوا گزیدهاند. دعا میکنم که هر یک از ما به عنوان مالک و وارثی حقیقی در عصر استقرار «چان ایل گوگ» رشد و تعالی یابیم.
با سپاس و امتنان فراوان.