نسخه‌ی الهیِ پرورش روحی و آزادی زن

راهنمای معنوی

کلام والدین راستین (چان سانگ گیانگ):

”این حقیقت که والدین راستین قلمرو پیروزی را بنیان نهادند، به این معناست که آن‌ها تمام آنچه را که شیطان در اختیار خود نگه داشته بود، از جمله تمام افراد مشیت که گم شده بودند، بازسازی کردند. از آنجا که حوّا گم شد، آدم نیز گم شد. با این حال، اکنون که آدم بازسازی شده است، زمان آن فرا رسیده که زنانِ جهان نیز بازسازی شوند. به همین دلیل است که برای بازسازیِ آن‌ها، در دهم آوریل ۱۹۹۲، مادر راستین را در خط مقدم قرار دادم و جنبشی را برای رهاییِ زنان به راه انداختم. ما در حال ورود به عصرِ مادر هستیم. این عصرِ مادر است.“

“مرد باید بتواند بگوید: «من قطبِ آغازگرِ عشق کامل به نمایندگی از مردان هستم.» زن نیز باید بتواند بگوید: «من قطبِ آغازگرِ عشق کامل به نمایندگی از زنان هستم، بنابراین من و تو مطلقاً به یکدیگر نیاز داریم.» آنچه یک مرد بر روی زمین، غیر از یگانهٔ متعال، مطلقاً به آن نیاز دارد، یک زن است. همچنین، غیر از یگانهٔ متعال، آنچه یک زن مطلقاً به آن نیاز دارد، یک مرد است. چرا چنین است؟ برای اینکه آن‌ها بتوانند عشق یگانهٔ متعال را دریافت کنند. برای انجامِ این کار، مرد و زن هر دو باید در جایگاهِ کمالِ راستین بایستند؛ جایی که حتی اگر بتوانند به عقب بازگردند، تمایلی به این کار نداشته باشند، و حتی اگر فرصتی برای دست کشیدن از عشق کردن داشته باشند، نخواهند چنین کنند. معنای خدمت و حضور در پیشگاهِ یگانهٔ متعال همین است. مالکِ عشق نه مرد است و نه زن، بلکه یگانهٔ متعال است.“

کلام مقدس:

«اما زنان از طریقِ فرزندآوری نجات خواهند یافت—اگر در ایمان، عشق و قدوسیت همراه با حیا و متانت پایدار بمانند.» (اول تیموتائوس ۲:۱۵) و سِفر پیدایش ۳:۲۰: «… و اما آدم همسر خود را حوا نامید، زیرا او مادرِ تمامی زندگان شد.»

مقدمه: مطبِ روح و مراجعانِ خسته

وقتی به تاریخِ فرهنگِ مدرن نگاه می‌کنیم، با پرونده‌های عجیبی روبه‌رو می‌شویم. به عنوان نمونه، پرونده‌ی زنی به نام «ژرمن گری» را روی میز بگذاریم. او دهه‌ها پیش در غرب، به عنوانِ یک چهره‌ی جنجالیِ ساختارشکن و پیشرانِ موجِ جدیدِ فمینیسم شناخته می‌شد؛ زنی که با صدایی رسا فریاد می‌زد مادری کردن «معلولیت» است و بارداری چیزی شبیه به «بیماری»! او در کتاب مشهور خود «خواجهٔ مؤنث» (The Female Eunuch) مادری را شدیداً نقد کرد و به زنان توصیه نمود از هرگونه مادری کردن فرار کرده و به دنبال لذت‌های فردی خود باشند. ژرمن گری هرگز صاحب فرزندی نشد.

اما جالب است بدانید سال‌ها بعد، همین زن در دوران کهنسالی، در حالی که در تنهاییِ خود می‌سوخت، با قلبی شکسته اعتراف کرد: «هنوز هم خوابِ بارداری را می‌بینم؛ در انتظارِ شادی و اعتمادی ژرف برای چیزی که هرگز اتفاق نخواهد افتاد…» او همچنین اعتراف کرد: «وقتی از یک کودکِ خردسال [به نام روبی] مراقبت کردم، فهمیدم بچه‌ها زندگی را چنان روشن می‌کنند که هیچ معشوق و ثروتی نکرده است.»

او با تمامِ مواضع و دیدگاه‌های تند و ساختارشکنی که سال‌ها در جوانی تبلیغ کرده بود، وقتی برای نخستین بار طعمِ شیرینِ مراقبت و پرورش دادن را چشید، متوجه شد که آن غریزه‌ی پنهان و سرکوب‌شده‌ی درونش بیدار شده و گمشده‌ی واقعی‌اش همان روحِ مادری و بخشندگی بوده است. آیا ممکن است آنچه او در هنگامِ مراقبت از روبیِ کوچک تجربه کرد، در واقع به رهاسازیِ زنانگیِ سرکوب‌شده‌اش انجامیده باشد؟

اینجا دقیقاً نقطه‌ی شروعِ بیماریِ روحِ مدرن است. بگذارید این پرونده‌ها را بیشتر بررسی کنیم.

بخش اول: تشخیصِ بیماری (آسیب‌شناسیِ روحِ انسان در عصرِ جدید)

در دنیای امروز، سه «بیماریِ همه‌گیر و خطرناک» روحِ انسان‌ها، به‌ویژه زنان را درگیر کرده است:

  1. بیماریِ «پوچیِ خودمحور»: فرهنگِ دنیا به ما دیکته می‌کند که ارزشِ زن در فرار از ریشه‌ها، فرار از خدمت، و غرق شدن در جاه‌طلبی‌های فردی است. این بیماری باعث می‌شود انسان‌ها فکر کنند زندگی یعنی «آنچه به‌دست می‌آورم»، نه «آنچه می‌بخشم». نتیجه‌ی این تفکر، دقیقاً همان حسِ پوچی و اندوهِ جبران‌ناپذیری است که ژرمن گری در کهنسالی تجربه کرد.
  2. بیماریِ «بی‌گانگی با ریشه‌های آفرینش»: جوامع مدرن به طور عمدی تلاش می‌کنند ویژگی‌های طبیعی و زنانه را مدیریت و سرکوب کنند. وقتی زنی از غریزه‌ی خدادادیِ «پرورش‌دهندگی» جدا می‌شود، روحش دچار پژمردگی و التهاب مزمن می‌گردد؛ درست مثل گیاهی که از آب و خاک دور مانده باشد.
  3. بیماریِ «بی‌تفاوتی به آسیب‌دیدگان»: شهرها پر از کودکانِ رهاشده، یتیمانِ عاطفی، و خانواده‌های آسیب‌دیده است. بیماریِ بی‌تفاوتی باعث می‌شود چشم ببندیم و فکر کنیم مسئولیتِ مراقبت تنها بر عهده‌ی دیگران است، در حالی که روحِ جامعه دارد در تبِ بی‌عاطفگی می‌سوزد.

بخش دوم: داروی حیات‌بخش و نسخه‌ی کلامِ خدا (درمان)

هر بیماری‌ای، نیازمندِ یک داروی شافی است. پزشکِ اعظمِ ما، خداوندِ مهربان، در کلامِ مقدسِ خود نسخه‌ای بی‌نظیر برای ما پیچیده است:

  1. آزادی زنان: والدین راستین با تأسیس پایه‌های بسیار در طول زندگی‌شان، در جهت تکمیل مأموریتِ خود برای آزادسازی خدا و بشریت از وضعیتِ اسفبارِ شکل‌گرفته پس از سقوط در جامعه‌ی بشری، زنان را از رنجهای تاریخی آزاد ساخته‌اند. به عبارتی دیگر، رهاییِ زنان به معنای شعارهای رایجِ سکولار نیست، بلکه به معنای بازگرداندنِ زن به جایگاهِ اصیلِ معنوی‌اش به‌عنوانِ قطبِ آغازگرِ عشق، مظهرِ پرورش و قلبِ تپنده‌ی صلح و خانواده در کنارِ مرد است. مرد و زن تجسمِ دو ویژگیِ مردانگی و زنانگیِ والدین آسمانی هستند و در این زمان با دریافتِ برکتِ ازدواج از طریقِ والدین راستین، رهایی از گناهِ نخستین و توانایی برای تشکیلِ خانواده‌های راستین و ایده‌آلِ والدین آسمانی را به‌دست آورده‌اند. در مسیرِ رشد برای تحققِ سه برکتِ بزرگِ خدا به انسان، ما، تمامی مردان و زنان برکت‌گرفته تمامی آفرینندگی و توانایی‌های الهی را به ارث برده‌ایم و می‌توانیم در تمامی امورِ مشیتی در کنارِ خدا ایستاده و در انجامِ خواست و ایده‌آلِ والدین آسمانی مشارکت کنیم.
  2. بازگشت به نسخه‌ی اصلی: پذیرشِ غریزه‌ی پرورش: کلامِ خدا به ما می‌گوید که حوا «مادرِ تمامی زندگان» نامیده شد. چه متأهل باشید، چه مجرد، چه دارای فرزند و چه نابارور، خداوند در درونِ شما غریزه‌ای قرار داده است که می‌تواند حیات ببخشد. در پیوند با والدین راستین و دریافتِ برکتِ ازدواج، شما در مقام و جایگاهِ دخترِ والدین آسمانی قرار می‌گیرید. با چنین دیدگاهی، شما در خانه‌تان، در محیطِ کارتان، و در میانِ دردمندان، نماینده‌ی واقعیِ والدین آسمانی بوده و به‌عنوانِ دخترِ والدین آسمانی، حاملِ عشق و برکاتِ الهی و «پرورش‌دهنده» هستید. در واقع، با تلاش در این مسیر، روحِ خود را شفا داده و پرورش می‌دهید.
  3. تزریقِ روحِ فرزندیِ راستینِ یگانهٔ متعال و دستگیری از دیگران (ابلاغ کلام): ما با دریافتِ حقیقتِ نو (کلامِ عصرِ جدید) از طریقِ والدین راستین و زیستن بر اساسِ آن، و همچنین با دریافتِ برکتِ ازدواج، از گناهِ نخستین رها و آزاد شده و در مقامِ فرزندِ راستینِ یگانهٔ متعال قرار می‌گیریم. ما در زمانِ دریافتِ برکت، به والدین راستین قول می‌دهیم و پیمان می‌بندیم که کلام و برکتی را که دریافت کرده‌ایم به دیگران نیز برسانیم (ویتنسینگ) و زمینه‌ای به وجود آوریم تا آن‌ها هم همانندِ ما خانواده‌های برکت‌گرفته بسازند. در نتیجه، ما با انجامِ سهمِ مسئولیتِ خود در این مسیر، در حقیقت دارویِ واقعیِ شفا را به رگ‌های جامعه تزریق می‌کنیم.
  4. تغییرِ نگرش و تجدیدِ ذهن: رومیان ۱۲:۲ به ما هشدار می‌دهد: «هم‌شکلِ این جهان نشوید، بلکه به وسیله‌ی تجدیدِ ذهنِ خود دگرگون شوید.» زندگی درباره‌ی «آنچه می‌گیرییم» نیست، بلکه درباره‌ی «آنچه می‌بخشیم» است.

بخش سوم: امیدی بزرگ برای مادرانِ روحانی (پاسخ به یک دغدغه‌ی مهم)

شاید الان مادری در میانِ ما نشسته باشد، یا در جمع‌ها و گردهمایی‌های ترینیتی شما، خانمی باشد که با خود بگوید: «… من سال‌هاست با مشکل ناباروری دست‌وپنجه نرم می‌کنم… من هرگز فرزندی از جسمِ خودم نداشته‌ام؛ آیا نسخه‌ی مادری و پرورش برای من تعریف نشده است؟ آیا من از این برکت محرومم؟»

پاسخِ کلامِ خدا به شما یک «امیدِ مطلق» است. شاید درباره‌ی زوج‌هایی شنیده باشید که توانستند مدت کوتاهی پس از پذیرفتنِ فرزندی به فرزندخواندگی، خودشان صاحبِ فرزند شدند. این چیزی فراتر از یک تصادف است. مطالعات نشان می‌دهند که عملِ مادری کردن و مراقبتِ مادر از کودکِ خوانده، باعثِ ترشح هورمون‌های زنانه در بدنِ او می‌شود و شرایطِ مساعدتری را برای بارداری ایجاد می‌کند. پرورش دادن و مادری کردن، زنانگیِ او را تقویت و احیا می‌کند.

برای مثال، به زندگیِ دبورا بیلی توجه کنید؛ زنی مجرد که هرگز ازدواج نکرد و فرزندی به دنیا نیاورد؛ اما اگر از نوجوانانِ آسیب‌دیده و رهاشده در یکی از مناطقِ محروم و خطرناکِ شهرِ شیکاگو (در ایالات متحده) بپرسید مادر کیست، نامِ دبورا را با احترام به زبان خواهند آورد.

ماجرای خدمتِ او از اینجا شروع شد که حدود ۲۵ سال پیش، او با دیدنِ وضعیتِ تأسف‌بارِ نوجوانانی که به دلایلِ مختلف از سیستمِ آموزشِ مدارسِ دولتی طرد شده و ترکِ تحصیل کرده بودند، تصمیم گرفت سکوت نکند. او مدرسه‌ای حمایتی به نام «آکادمی لیک‌ویو» (Lakeview Academy) را برای این کودکانِ حاشیه‌نشین و در معرضِ خطر تأسیس کرد.

سبکِ مادریِ دبورا بیلی (چگونه او یک مادر شد؟) کارِ دبورا در آن مدرسه فقط تدریسِ کتبی نبود؛ او نقشِ یک مادرِ واقعی را برای بچه‌هایی که از کانونِ گرمِ خانواده محروم بودند، ایفا کرد:

  1. آموزشِ مهارت‌های زندگی با صبرِ مادرانه: او با صبوریِ تمام به نوجوانانی که هرگز کسی را نداشتند دست‌شان را بگیرد، یاد می‌داد چطور از نقشه‌ی شهر استفاده کنند، سوارِ اتوبوس و مترو شوند، از نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگر بروند و بر ترس‌هایشان غلبه کنند.
  2. بردنِ بچه‌ها به آغوشِ طبیعت و خانواده: او این بچه‌های شهری و آسیب‌دیده را به خانه‌ی مادرش در حومه‌ی سرسبزِ شهر می‌برد تا دور هم غذا بخورند، بازی کنند و برای ساعاتی آرامشِ یک خانواده‌ی واقعی را تجربه کنند.
  3. تربیت همراه با انضباط و عشق: دبورا درست مانند یک مادرِ دلسوز، هم‌زمان که به آن‌ها پختنِ یک وعده غذای سالم را یاد می‌داد، اگر تکالیف‌شان را انجام نمی‌دادند با مهربانی سرزنش‌شان می‌کرد و وقتی دل‌شکسته یا ناامید بودند، به آن‌ها دلگرمی می‌داد.

داستانِ دبورا بیلی در متنِ معنویِ ما یک پیامِ تکان‌دهنده و زیبا دارد: شما برای مادر بودن نیازی به زایمان ندارید.

خداوند در زندگیِ هر زنی—چه مجرد، چه متأهل و چه آن‌هایی که به هر دلیلی فرزندی ندارند—قلب‌ها و جان‌های تشنه‌ای را قرار داده است که به عشق، هدایت و «دستِ پرورش‌دهنده‌ی» یک زن نیاز دارند. دبورا بیلی ثابت کرد که یک زن می‌تواند با قلبی سرشار از عشقِ الهی، «مادرِ صدها فرزند» باشد که هرگز از جسمِ او متولد نشده‌اند اما از روحِ او تغذیه کرده‌اند.

کلامِ خدا به شما می‌گوید که «مادری کردن» به رحم و سینه محدود نمی‌شود؛ مادری کردن یک جوهره و رسالتِ روحانی است. اگر جسمِ شما فرزندی نیاورده است، خداوند قلمرو وسیعی از قلب‌های تشنه را در اطرافِ شما قرار داده است—کودکانِ چشم‌انتظار، خواهرزادگان، کودکانِ آسیب‌دیده، فرزندانِ روحی و تمامی کسانی که به عشقِ شما احتیاج دارند. شما با قلبی سرشار از عشقِ والدین راستین، می‌توانید «مادرِ بسیاری» باشید. باروریِ شما در پادشاهیِ خدا با تعدادِ فرزندانِ بیولوژیک سنجیده نمی‌شود، بلکه با وسعتِ قلبی که برای پرورشِ دیگران گشوده‌اید، اندازه‌گیری می‌شود.

نتیجه‌گیری و کاربردِ عملی

امروز در این سرویسِ هفتگی، بیایید پرونده‌های کهنه‌ی خود، خودمحوری‌ها، زخم‌های ناباروری، و خستگی‌هایمان را روی میزِ پزشکِ اعظم بگذاریم:

  • اگر مجرد هستید، بدانید که فرصت‌های بی‌شماری برای شما به‌عنوانِ دخترِ والدین آسمانی در جهتِ پرورش دادنِ جان‌های تشنه در اطراف‌تان (مثل دبورا بیلی که مادرِ صدها نوجوان شد) وجود دارد.
  • اگر مادر هستید، بدانید که کارِ شما در خانه، شریف‌ترین و والامقام‌ترین نقشِ دنیاست؛ تسلیم شدن در برابرِ این قلمرو، شما را در مسیرِ نجات و برکت قرار می‌دهد. شما دخترِ والدین آسمانی و هم‌سنگرِ والدین راستین هستید و باید با قلبی ممزوج از عشق، نه‌تنها فرزندانِ جسمیِ خود، بلکه تمامی انسان‌ها را در آغوشِ عشقِ خود بگیرید.
  • اگر خسته شده‌اید، عمیقاً بدانید که دختر و پسرِ والدین آسمانی در تجسمِ قلب و شخصیتِ والدین آسمانی هرگز خسته نشده و با تمامی وجود در مسیرِ شکوفایی تلاش خواهند داشت. به یاد داشته باشید که حوزه الهی قوت، حکمت و منابعِ لازم را برای خدمت به کودکان و نیازمندان به شما عطا خواهد کرد.
  • اگر از مشکلِ ناباروری یا تنهایی رنج می‌برید، بدانید که دستِ خداوند برای شما کوتاه نشده است؛ او شما را به‌عنوانِ یک «مادرِ روحانی و پرورش‌دهنده» فرا خوانده تا حیات را به اطراف‌تان جاری کنید.
  • خطاب به برادران و مردان حاضر: تمامی مردان باید همسر، خواهران و فرزندانِ خود را به‌عنوانِ دخترانِ راستینِ والدین آسمانی دیده، به آن‌ها احترام بگذارند و در جهتِ بالا کشیدن، رشد و شکوفاییِ آن‌ها تمامی تلاشِ خود را به‌کار بگیرند.

بیایید تصمیم بگیریم خلافِ جریانِ این فرهنگِ خودمحور شنا کنیم، غریزه‌ی پرورش‌دهندگی را در خود بیدار کنیم، و با قلبی تسلیم‌شده، صلح، عشق و حیات را به این دنیای تشنه هدیه دهیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *