سخنان پدر راستین در ۲۹ اکتبر ۱۹۵۹، در مرکز نهضت هماهنگ در منطقه ۳ سئول (اهیان‌دونگ، ساده‌مون‌گو)
ما باید انسان‌هایی شویم که می‌دانند چگونه با قلبِ والدین با زمین و همهٔ انسان‌ها روبرو شوند. اگر آدم و حوا نیز، همان‌گونه که والدین آسمانی با آن قلبِ والدانه با ایشان رفتار کرده بودند، می‌دانستند که چگونه در برابر آن قلب سپاسگزار و قدردان باشند، والدین آسمانی برکات تازه‌ای را بر آن می‌افزودند. اما به‌دلیل سقوطِ آنان، والدین آسمانی چاره‌ای نداشتند جز اینکه آن روند را متوقف سازند. به‌همین خاطر، از آن زمان تا به امروز، یعنی طی شش هزار سال، با تمام وجود و جان برای بازگرداندن انسان‌ها تلاش کرده‌اند. والدین آسمانی با در نظر گرفتن این امر که ریشهٔ این تراژدی نه به‌خاطر فرزندان، بلکه به‌دلیلِ شیطان بوده است، شرایط ناعادلانه و غم‌انگیز را به حسابِ شیطان گذاشتند و تنها با شرایطِ سراسر شادی با فرزندانِ خود روبه‌رو شدند.
والدین آسمانی آنچه را که قلبِ نامرئی‌شان اشتیاق دارد، در قالبِ مادی و عینی به انجام می‌رسانند.
ما باید حتی اگر بارها و بارها بمیریم، هدفِ آفرینش و مشیتِ مورد نظر والدین آسمانی را به انجام برسانیم. اگر چنین نکنیم، نمی‌توانیم اندوهِ والدین آسمانی را بزداییم.
شما که نه توانِ شنیدن داشتید و نه دیدن، تصرف نمی‌کنید که والدین آسمانی چقدر رنج کشیدند تا شما را تا این سطح بالا بکشند. از این رو، باید با تمام وجود عمیقاً درک کنیم که ما برای خاطرِ والدین آسمانی فراخوانده شده و متولد گشته‌ایم.
علتِ سقوط این بود که نیای نخستینِ ما به فرشته‌سالار نزدیک‌تر شده بودند تا به والدین آسمانی.
باید به خاطر بسپاریم که کارِ بازسازی نیز، پیش از آنکه برای خاطرِ قوم یا بشریت باشد، برای خاطرِ والدین آسمانی است. از این رو، در مواجهه با هرگونه شرایطِ دشوار، باید با سپاسگزاری به کار برای قوم و کشور ادامه دهیم. در این صورت، اگر فرزندِ راستینِ خدا هم نشویم، دستکم خدمت‌گزارانِ وفادارِ آن کشور خواهیم شد.
ما باید در مواجهه با هرگونه سختی، خشم و بی‌عدالتی، مشیتِ والدین آسمانی را به یاد آوریم و بتوانیم بگوییم: «کاملاً حق است، سپاسگزارم.» والدین آسمانی دستِ خود را بلند کرده و چنین کسانی را متبرک خواهند ساخت. پیشِ روی اراده و مشیتِ الهی، رنجِ بی‌کران، اندوهِ بی‌کران و صلیبِ بی‌کران قرار دارد. والدین آسمانی به‌دنبال کسانی می‌گردند که از کاستی‌های خود چنان عمیق خجل‌اند که نمی‌دانند با خود چه کنند. لطفاً از این پس کسانی نباشیم که به‌خاطرِ خودِ شخصی‌مان آه و ناله می‌کنیم. ما نباید از پرچمِ مخالفِ شیطان بگریزیم و یا در برابرِ آن خسته شده و از پا درآییم.
مسئلهٔ غایی: «والدین آسمانی و من» است. اگر بدانیم حل‌وفصلِ رنج و اندوهِ تاریخیِ والدین آسمانی چگونه محقق می‌شود، هیچ‌گونه عذر و بهانه‌ای برای ما باقی نخواهد ماند. تنها با داشتنِ چنین قلبی است که می‌توانیم به ابلاغ کلام بپردازیم و فرزندانِ راستین را بیابیم. مسئلهٔ اصلی این است که قلبِ والدین آسمانی را بشناسیم و در امرِ حل‌وفصلِ رنج و اندوهِ تاریخی مشارکت کنیم.
باید بتوانیم از جایگاه‌های افتخار و هر چیزِ دیگری بگذریم و بگوییم: «هر کاری که باشد، از جمله ابلاغ کلام (전도) را من انجام خواهم داد. اکنون والدین آسمانی صلیبِ‌تان را به من بسپارید.» برای عبور از این گردنهٔ نهایی، باید از قلبِ عشق نسبت به والدین برخوردار باشیم. باید بدانیم و ارج نهیم که تنها والدین آسمانی تمامیتِ امید و تمامیتِ ارزش هستند. فراتر از آن، باید بدانیم چگونه احساس حیرت و فروتنیِ عمیق داشته باشیم و بگوییم: «چگونه من توانسته‌ام فرزندِ والدین آسمانی شوم؟»
عشقِ خدا که عیسی را از مرگ برخیزاند، از رابطهٔ میانِ پدر و پسر سرچشمه گرفته است. بنابراین، اگر ما نیز این احساس را داشته باشیم که: «والدین آسمانی طی شش هزار سال رنج کشیده‌اند و دچار زخم و اندوه بوده‌‌اند، رنج، زخم و اندوهِ من چگونه می‌تواند با رنجِ خدا مقایسه شود؟»، شیطان هرگز نمی‌تواند ما را از مسیر منحرف سازد.
اگر به خدایی بیندیشیم که در فراقِ فرزندانِ خویش اندوهگین بوده است، باید بتوانیم بشریتِ دردمند را در آغوش کشیده و با آن‌ها بگرییم؛ باید بتوانیم دستِ خدایی را که رنجِ تاریخی را تحمل کرده است بگیریم و با او آه و ناله کنیم. گرچه شخصِ من تنها یک نفر از میانِ جمعیتِ ۲ میلیارد و هفتصد میلیون نفریِ جهان هستم، اما باید قلبی داشته باشم که در مشیتِ الهی مشارکت می‌کند. اکنون ما نباید تنها دریافت‌کنندهٔ عشق والدین باشیم، بلکه باید نمایندگانِ والدین خود گردیم.
حتی در لحظاتی که ما در خوابیم، والدین آسمانی در جایی مشغولِ زحمت و تلاشند. وقتی فردِ نیازمندی را می‌بینیم، نباید صرفاً از دیدگاهِ خودمان با او برخورد کنیم؛ بلکه باید بدانیم او نیز همسر، پدر و مادر، فرزند یا خواهر و برادری دارد که او را عاشقانه دوست دارند، و باید با همین نگاه با او مواجه شویم.
اگر صلیبی برای والدین وجود داشته باشد، هیچ‌چیز دردناک‌تر و سنگین‌تر از «صلیبِ قلبی و عاطفی» نیست. وقتی در گذر از مسیر، فردِ نیازمندی را می‌بینیم یا ملتی در شرایطی سخت قرار می‌گیرد، اگر با این قلب از سوی والدین آسمانی زندگی کنیم که: «نگران نباشید، مگر من اینجا حضور ندارم؟»، در این صورت ما دوستان، خواهران و برادران، و فرزندانِ حوزهٔ آسمانی خواهیم بود. والدین همواره صلیبِ عاطفی را به دوش کشیده و در مسیرِ قربانی‌شدن گام برمی‌دارند.
خداوند کسی است که بیش از نوح، موسی یا عیسی زحمت کشیده است. خداوند کسی است که بیش از هر فرد، هر قوم یا حتی این معلم (اشاره به خود)، رنج و زحمت متحمل شده است. در این دوران، کسی که در جایگاهِ قربانی و هدیهٔ مقدّس قرار دارد، خودِ خداوند است. از آنجا که والدین آسمانی در چنین جایگاهی قرار دارند، من نیز باید در مسیرِ قربانی‌شدن گام بردارم. راه دیگری برای ایستادنِ ما در برابرِ والدین آسمانی وجود ندارد.
بنابراین، با هر ملت یا نهادی که روبه‌رو می‌شویم، باید چنین بیندیشیم: «این متعلق به والدین آسمانی است، پس از آنِ من است. کسانی که در آنجا زحمت می‌کشند، کارِ والدین آسمانی را انجام می‌دهند، بنابراین دارند کارِ مرا انجام می‌دهند.» وقتی دهقانی را می‌بینیم که در مزرعه زحمت می‌کشد، باید بدانیم چگونه حتی با خالی کردنِ جیبِ خود او را دلداری دهیم و تسلای خاطر ببخشیم؛ و با این تفکر که «پسر و دخترِ من آنجا دارد کار می‌کند»، برایشان طلبِ برکت کنیم. تنها در این صورت است که می‌توانیم فرزندانِ راستینِ والدین آسمانی شویم.
حتی وقتی تکه‌ای علف را می‌بینیم، باید بتوانیم اشک بریزیم و بگوییم: «تو برای خاطرِ والدین آسمانی رشد کرده‌ای.» پیروانِ اسرائیلِ سوم باید با چنین قلبی عمل کنند و هر کجا که می‌روند، این فکر را داشته باشند که: «این زمینِ من و کارِ من است.» آنچه من از این پس به دنبالِ آن هستم، این است که از شما کسانی بسازم که قلبِ والدانه داشته باشند و بتوانند در مقامِ صاحبان و سروران، به جایگاهِ والدین آسمانی تکیه زنند.
آنچه از دختران و پسرانِ جوانِ این سرزمین انتظار دارم این است که بیش از هر چیز دیگری، کسانی گردند که والدین آسمانی را در درونِ خود مالک شده‌اند. ما باید بدانیم چگونه از خود بپرسیم: «اگر قلبِ من چنین است، پس قلبِ والدین آسمانی چگونه خواهد بود؟» والدین آسمانی با آرزوهای بزرگ و بلندمرتبه به شما چشم دوخته‌اند و من نیز شما را با چنین نگاهی می‌نگرم.
از این رو، شما باید کسانی باشید که جایگاهِ صلیب و قربانی‌شدن را با اشتیاق پذیرا می‌شوید. کسی که با چنین قلبی به ابلاغ کلام، تحصیل و کار بپردازد، هرگز نابود نخواهد شد. داوطلبانه خواستارِ این شوید که در پایین‌ترین نقطه، قربانیِ مقدّس شوید. یک قربانی، هنگامی که با گره‌ها و دشواری‌ها روبه‌رو می‌شود، روی به دعا می‌آورد؛ آن جایگاه، جایگاهی راحت و آسوده نیست.
وقتی در جایگاهِ قربانی می‌ایستید، سخنانِ خوب و بدِ فراوانی می‌شنوید؛ با این حال، هر کجا که می‌روید، باید برای آن منطقه به یک قربانیِ مقدّس تبدیل شوید. یک قربانی حتی اگر کشته شود، اعتراض نمی‌کند؛ اما قربانیِ سر به زیر، در نهایت با اقتداری زنده ظاهر خواهد شد. والدین آسمانی چنین مسیری را پیموده‌اند، من این راه را رفته‌ام، و اعضای نهضت هماهنگ نیز چنین مسیری را طی می‌کنند.
برای ما دو راه وجود دارد: راهِ زیستن برای خودِ خویش، و راهِ تبدیل شدن به قربانیِ مقدّس. تا زمانی که در راهِ خودخواهانهٔ خود گام برمی‌دارید، ابلاغ کلام به ثمر نمی‌نشیند. اما اگر بیش از سه سال و تا شش سال در راهِ قربانی‌شدن گام بردارید، هیچ‌کس نمی‌تواند از تسلیم شدن در برابرِ شما خودداری کند. در همه حال، با این موضع با کارها روبه‌رو شوید که: «من فرزندِ یک خانوادهٔ ثروتمند، و فرزندِ خدا هستم.» اگر با چنین قلبی از گردنهٔ بازسازی عبور کنید، والدین آسمانی همه چیز را به شما خواهند سپرد.
