بزرگداشت چهل و پنجمین روز فرزندان راستین

راهنمای معنوی

۱. دعای پدر راستین

والدین آسمانی محبوب، امروز دوازدهم نوامبر در چهارمین سالِ «چان ایل گوک» و چهل و چهارمین سالگرد «روز فرزندان» است. امروز، در زیر نگاه نظاره‌گر آسمان و زمین –جایی که قلمرو قلبِ خداوند و والدین آسمانی می‌تواند مستقر شود– و با حضور تمامی فرزندان برکت‌گرفته در عالم روح و فرزندان برکت‌گرفته در این زمین که در پیرامون حوزهٔ الهی گرد آمده‌اند، فراتر از قلمرو بین‌ادیانی و بین‌المللی ایستاده‌ایم.

ما از رنج‌هایی که شما در طول این تاریخِ دردآگین متحمل شده‌اید آگاهیم؛ تاریخچه‌ای از شرط جبران که از زمان خانوادهٔ آدم آغاز شد؛ زمانی که پدر سقوط کرد و مادر و هابیل و قابیل از این زمین هبوط کردند. اگر روزی وجود می‌داشت که پیش از شما بتوانیم «روز فرزندان راستین» را جشن بگیریم، «روز خدا» به‌طور خودکار تاسیس می‌شد.

نقطه  آغازینِ والدین راستین، فرزندان راستین، آفرینش راستین و خانوادهٔ راستین می‌توانست با محوریت آدم و حوّا و از طریق اعطای برکت (از جانب خدا) به آنان به‌عنوان مالکان عشق آغاز شود تا پسری زاده‌شده در جایگاه ذهنیِ آرمانِ عشق به کمال برسد. در آن روزِ برکتِ دختر و پسرِ شما، خانوادهٔ آسمان و زمین –خانوادهٔ آدم و حوّا و خانوادهٔ آسمانی– می‌توانست با محوریت کمالِ حوّا که بر اساس معیارِ نسبی پرورش یافته بود، با محوریت قلمرو مادی روی زمین، و با محوریت خداوندِ پدر، یعنی آن شخصِ واحدِ نامرئی و موجود هماهنگ با ویژگی‌های دوگانه که در جایگاه مردانگی ایستاده است، آفریده شود.

از این خانوادهٔ دو جهان، یعنی از خانوادهٔ آدم بر روی زمین، ثمرهٔ مادیِ فرزندان می‌توانست بار دیگر آغاز شود و بر روی این زمین جوانه بزند. با وجود این، این آغازِ نو ظاهر نگشت و شما تا به امروز در تنهایی زیستید، بدون آنکه فرصتی برای ابراز عشق به فرزندان و آفریده‌هایتان داشته باشید.

ناتوانی آدم و حوّا در وحدت‌یافتن و عشق ورزیدن به آفرینش، تاریخچه‌ای از اندوه و درد را به جای گذاشت. به سبب این امر، آدم و حوّا به عنوان اجداد بشریتِ سقوط‌کرده نتوانستند جایگاه مادر را بر روی این زمین بیابند. حوّا جایگاهی را که برای بنا نهادنِ بنیانِ پیروزمندانه از سطح فرد، خانواده، قبیله، قوم، ملت، جهان و کیهان لازم بود، از دست داد. به همین دلیل، شیطان توانست حوّا و حقِ فرزند ارشد را در ارتباط با تمامی این جایگاه‌ها و همچنین این زمین تصاحب کند.

در این مرحلهٔ کنونی که با انحرافِ نسب خونی مخدوش شده است، ما از اندوه و دردِ شما به عنوان خدای آسمان، آنکه همه چیز را سامان می‌دهید، و پادشاهی که بر آرمانِ خانواده نظارت دارید، آگاهیم؛ چرا که نتوانستید به این جایگاهی که در آن نسب خونی وارونه شده است، نزدیک شوید و با آن ارتباط برقرار کنید.

از این رو، ۱۳۰ سال پس از سقوط آدم و حوّا، «شیت» را برپا داشتید تا آغازی نو برای بازسازی در میان درد و رنج رقم بزنید؛ با این حال، این مسیرِ بازسازی نبود. عیسی به این زمین آمد تا به جایگاه آسمان بازگردد و فراتر از اندوهِ برخاسته از روند آفرینش گام بردارد، اما او نتوانست با اقتدارِ پیروزمندانه بر ملت اسرائیل و قلمرو اسرائیل در این زمین، به جایگاه والدین دست یابد. من بسیار خوب از فوریت و دردِ شدیدِ قلبیِ شما آگاه هستم، آن‌گاه که مجبور بودید در طولِ اطاله و امتدادِ مشیت الهی، در حالی که بشریت خود را نابود می‌کرد، صبر پیشه کنید.

امروز، در چهل و چهارمین سالگردِ «روز فرزندان»، ما وارد زمانی شده‌ایم که باید تمامی ثمراتِ مشیت الهی را به همراهِ میوه‌های این درو پیشکش کنیم. عدد ۴۴ (در زبان کره‌ای و حروف هانجا) هنگامی که معکوس شده و در کنار هم قرار می‌گیرد، نشانگر جایگاهِ مادر در رابطهٔ مادر و فرزند است. رئیس‌جمهور آمریکا چهل و چهارمین رئیس‌جمهور است و امروز نیز چهل و چهارمین سالگردِ روز فرزندان است. حضور در کنار پسران و دختران در امروز، مبارک است.

خاطراتِ چنین روزهایی که در آسیا می‌توان قدردانیِ خود را به رشتهٔ تحریر درآورد –معنای حروفِ برخاسته از حوزهٔ فرهنگیِ آسیا با محوریت این محتوای درونی و بیرونی– باید در آخر زمان، با محوریتِ آسمان گشوده و رمزگشایی شود. تمامِ آنچه والدین راستین در آخر زمان بیان کرده‌اند، همان حروفِ نگاشته‌شده در طولِ مشیتِ خداوند است.

در تاریخِ سنتی، پیچیدگی‌های فراوانی وجود داشت. دلیلی که نژادهای آسیایی توانستند در میان کشمکش‌ها، بیش از نیمی از این جهان را به خود اختصاص دهند، این اصل بود که در میان کارهای شما، درختانِ زیتونِ راستین باید بیشتر از درختانِ زیتونِ دروغین باشند. برای چهار هزار سال، در قلمرو اسرائیل –از سطح فرد، خانواده، قبیله و ملت با محوریت قلمرو بین‌ادیانی و بین‌المللی– وعدهٔ فرستادنِ مسیح را دادید.

اما اسرائیل، ملتی که این وعده را دریافت کرده بود، نتوانست با روم متحد شود، نتوانست معیارِ ایمانِ مطلق، عشق مطلق و اطاعتِ مطلق را حفظ کند و همه چیز را از دست داد؛ و به این ترتیب، تاریخ (بازسازی) را برای دو هزار سال به درازا کشاند.

سرور ظهور دوباره که برای جبرانِ تمامِ این امور می‌آید، ناچار بود تمامی حقیقت‌های پنهان را در این عصر تاریخی آشکار سازد و جبران نماید. ازاین‌رو، او (با جبران) تمامی خطاهای برخاسته از خانوادهٔ آدم، عیسی، و خطای بوداییانی را که خانوادهٔ والدین راستین را طرد کرده بودند، «چان ایل گوک» را بنا نهاد؛ همان ملت آسمانی که فراتر از اسرائیلِ چهارم و قلمروِ قلبِ آدم، با محوریتِ پیروزیِ پادشاهیِ خیر و پیروزیِ پادشاهیِ اسرائیلِ اول، دوم و سوم حرکت می‌کند.

با نگاهی به گذشته، تمامی این دست دستاوردها بخشی از مسیرِ دردآگینِ مشیت (الهی) بوده‌اند. هرچند شما در میانِ ابرهای اندوه و درد و در میانِ مه پنهان بودید، اما بدون لحظه‌ای درنگ، مرا به سوی جهت و هدفِ خویش هدایت کردید و سبب شدید تا امروز در اینجا حضور یابم. من به حقیقت، به حقیقت، و به حقیقت برای لطفِ کرامت‌مندانه‌ شما سپاسگزارم.

امروز، در این روزِ فرزندان، من در جایگاه پسرِ شما می‌ایستم و مادر در جایگاه دخترِ شما می‌ایستد. اجازه بده امروز روزی باشد که در آن بتوانیم روزِ پیروزی را جشن بگیریم؛ روزی که می‌تواند جایگزینِ «روز فرزندان» شود. با پشت سر گذاشتنِ این گذرگاهِ تاریخی، من همه‌چیز را به‌طور مشروط مستقر و جبران کرده‌ام و سامان داده‌ام تا بتوانیم همراه با آسمانِ نو و زمینِ نو، به درونِ زمانِ پیروزمندانهٔ حاکمیتِ خداوند –با محوریتِ عصرِ پیش از آسمان و عصرِ پس از آمدنِ آسمان– گام بگذاریم.

از امروز به بعد، با اقتدارِ شما، تمامی رویدادهایی که نویدبخشِ آغازی نو هستند، اکنون بر همین شالوده استوار می‌گردند. قلمروِ یگانگی –جایی که «جوشونگریون» (اتحادیهٔ اقامت‌کنندگان طرفدار پیونگ‌یانگ در ژاپن) و «مندان» (فدراسیون اقامت‌کنندگان طرفدار سئول در ژاپن) یکی شده‌اند، استان‌های گیونگ‌سانگ و جولا [دو منطقه از کره جنوبی] یکی شده‌اند، و این ملت با «وحدت» یکی شده‌اند– باید مورد حمایت قرار گیرد. ازاین‌رو، همه‌چیز می‌تواند با محوریتِ این تصمیمِ تازه در مناطق یونگ‌نام و هونام [در کره] سامان یابد.

بگذارید حاضرانِ گردآمده در اینجا به جلو گام بردارند و این حقیقت را تأیید کنند که ثمراتِ حاصل از پیروزیِ به دست آمده بر پایهٔ این منطق، به آنان وعده داده شده است. به‌منظورِ یگانه ساختنِ آسمان و زمین با محوریتِ پسران و دخترانِ مستقیم در عالمِ روح در پیرامونِ چهار قدیسِ بزرگ و فرماندهٔ کل، «هونگ‌جین نیم»، باید با محوریتِ برکتِ عشق متحد شویم، به رابطهٔ برادرانه‌ای که می‌تواند عالمِ روح و این زمین را هدایت کند دست یابیم، و سرانجام بگذاریم حوّا و آسیا جایگاه‌های خود را بیابند.

ژاپن در جایگاهِ ملتِ حوّا می‌تواند دو قلو به دنیا بیاورد و آن‌ها را به پدر پیشکش کند؛ با انجامِ این کار، اقتدارِ سروری به‌عنوانِ مادر برای ملتِ حوّا و ملتِ پروتستان می‌تواند مستقر شود. اقتدارِ سروریِ جهانِ قابیل نیز می‌تواند از طریقِ پیوند خوردن به مراسمِ تاج‌گذاری با محوریتِ قلمروِ «فدراسیونِ مردمانِ مغول برای صلح جهانی» برقرار گردد.

تمامی امورِ آماده‌شده برای رویدادهای ۳۰ امِ همین ماه و اولِ دسامبر –و هر آنچه برای کمالِ بازنگریِ نهاییِ مذاهب انجام گرفته است– باید در حضورِ شما پیشرفتی سریع داشته باشند. من با شور و اشتیاق دعا می‌کنم که «روز فرزندان» به گونه‌ای گرامی داشته شود که ما را قادر سازد تا با پادشاهِ آسمان و پادشاهِ زمین –که مالکِ آسمانِ نو و زمینِ نو در عصرِ پیش از آسمان و عصرِ پس از آمدنِ آسمان‌اند– با رهایی و آزادیِ کاملِ آسمان و با اقتدارِ پیروزمندانه متحد شویم.

تمامی این‌ها را صمیمانه، صمیمانه، و صمیمانه به نامِ والدینِ راستین گزارش می‌دهم و اعلام می‌کنم.

۲. گزیده‌ای از سخنان پدر راستین

۱) دربارهٔ ایمان

حرفِ چینیِ «شین» (신) در کلمهٔ «شین‌آنگ» (shin-ang) که معادلِ کره‌ایِ ایمان است، از دو حرفِ چینی تشکیل شده است که به معنای «مرد» (인) و «سخنان/کلام» (언) هستند. کلام در جایگاهِ نفس [یا ذهن] است و مرد در جایگاهِ بدن قرار دارد. نفس و بدن باید با یکدیگر متحد شوند.

کدام‌یک ارزشِ بیشتری دارد – اتحادِ نفس و بدنِ یک جوان یا اتحادِ نفس و بدنِ یک فردِ سالخورده؟ حلقه‌های رشد [سالانه در تنهٔ درخت] را می‌توان در مسیرِ ایمان یافت. آن‌ها را همچنین می‌توان در زندگیِ انسان مشاهده کرد. گذشتِ سال‌ها دلیلِ بزرگ یا کوچک بودنِ یک درخت نسبت به تعدادِ حلقه‌های رشدش نیست. حلقه‌های رشد در جریانِ چهار فصل پدید می‌آیند. درخت با افزایشِ حلقه‌هایش استوار می‌ایستد.

کسانی که پیشینه‌ای طولانی در ایمان دارند، اشتیاقی برای خداوند خواهند داشت؛ خدایی که معیارِ ایمانِ مطلق را بنا نهاد. هنگامی که افرادی با معیاری بالا از ایمان نسبت به خدا، آرزوهایی بلندپروازانه داشته باشند، و اگر شالودهٔ آرمان‌های خانوادگی‌شان و شالودهٔ ایمانشان –که به جایگاهِ تکامل‌یافتهٔ ارزشِ فردیِ بناشده برای تکمیلِ آن معیارِ ایمان پیوند خورده است، نه برای خواسته‌های شخصی‌شان– گستره‌ای ده، بیست و سی‌ساله را در بر بگیرد، حلقه‌های رشدِ آن‌ها چقدر بزرگ خواهد بود؟

حلقه‌های رشدِ آن‌ها باید به اندازه و ارزشی باشد که بتواند حوزه‌ای از نفوذ را خلق کند که از معیارِ خانواده تا معیارِ جهانی امتداد یابد. با وجود این، ما نمی‌توانیم دینِ دیگری را بیابیم که قادر به انجامِ چنین کاری باشد. مسیحیت –و حتی اسلام– در طولِ شش هزار سال چه تعداد حلقهٔ رشد توسعه داده‌اند؟ با این حال، آیا آرمانِ یک فرد می‌تواند در درونِ آن حلقهٔ رشد، خوشبختی را بیابد؟ نمی‌تواند.

معیارهای تمامی نژادها و ملت‌ها چنین است. برای تمامی ادیان نیز امر به همین منوال است. دلیلش این است که ریشه‌های آن‌ها شفاف نبود. معیارِ دین بر اساسِ هدفِ تکمیلِ شخصیتِ انسان با محوریتِ خدا استوار بود. ایمان [شین‌آنگ]، که دربردارندهٔ مفهومِ «باور داشتن» [شین] است، برای متحد ساختنِ نفس و بدن ضروری است. این راهی دیگر برای بیانِ مفهومِ ضرورتِ «کلام» و «مرد» است.

واژهٔ «آنگ» (ang) به معنای تکریم و پرستشِ آسمان در درونِ رابطهٔ قطبِ آغازگر  با قطبِ پاسخگر است. در ارتباط با ایمان داشتن به خدا و حضور در محضرِ او، آن معیار باید هزاران، ده‌ها هزار –و در واقع میلیاردها– سال دوام بیاورد. با این حال، اندازهٔ حلقه‌های رشدِ ایمان باید نمایندهٔ آن فرد باشد؛ اگر نمایندهٔ چیزِ دیگری باشد، انسان نمی‌تواند فرزندِ خدا شود.

آیا کسی هست که ایمانِ خود را، همان‌گونه که هست، با اعتماد به نمایش بگذارد؟ تنها خدا می‌تواند چنین کاری کند. چرا چنین است؟ حتی در تاریخِ مسیحیت، از نظرِ ریشه، معلوم نبود که آیا حلقه‌های رشد گرد بوده‌اند، چهارگوش یا دراز. حلقه‌های رشد باید در تمامِ جهات به اندازه‌ای متوازن رشد کنند. هنگامی که این امر در ابعادِ مرتبط با هشت مرحله قرار می‌گیرد، باید قلمروی از یگانگی را برای حلقه‌های رشد ایجاد کند تا آن‌ها همان‌گونه که باید، گرد و کامل باشند.

۲) نسب

نسب خونی چیست؟ خونِ حیات را نمی‌توان تنها با عشق ساخت؛ یعنی نسب خونی را نمی‌توان تنها با عشق یک مرد یا عشق یک زن به وجود آورد. عشق یک مرد و عشق یک زن باید در کنارِ یکدیگر جریان یابند. وحدتِ آن‌ها حیات (مرد) را با حیات (زن) درهم می‌آمیزد و باید در تمامِ ۳۶۰ درجه –شاملِ عمودی–افقی، بالا–پایین، چپ–راست و جلو–عقب– با آن هماهنگ و هم‌راستا شود. این کار تنها با عشق به تنهایی امکان‌پذیر نیست.

حتی اگر مردی بدن و نفسِ خود را در عشق متحد کند، نمی‌تواند «نسب» را که جوهرهٔ حیات است بسازد. نسب همان چیزی است که از اتحادِ یک مرد –درهم‌آمیخته با تأثیری که خونِ او را در اطرافِ عشق و حیاتِ مرد به حرکت درمی‌آورد– و زنی که می‌گوید: «بیایید با هم یکی شویم و درهم آمیزیم؛ حیاتِ من حیاتِ توست»، برجای می‌ماند.

مسیحیان به خونِ عیسی افتخار می‌کنند. خون از سرچشمهٔ نسبِ مرد برمی‌خیزد؛ نسبی که از نقطه‌ای می‌آید که در آن نفس و بدن با محوریتِ عشق به هم می‌پیوندند و متحد می‌شوند. مردان و زنان بر پایهٔ همین شالوده با یکدیگر دیدار می‌کنند. یک نسب از اتحاد، درهم‌آمیختگی و وحدتِ بدن‌ها و گوشتِ آن‌ها در عشق پدیدار می‌شود. نسب خونی باید باقی بماند، حتی اگر حیات و عشق مرد و زن قربانی شود. زن مطلقاً به مرد نیاز دارد؛ و مرد مطلقاً به زن نیازمند است.

۳) خداوند

استخوانِ استخوان‌ها و گوشتِ گوشت‌ها و پوستِ پوست‌ها چیست؟ او خداوند است. عشق می‌تواند همه‌چیز را از سرچشمهٔ آسمان و زمین گرفته تا غایتِ آسمان و زمین در بر گیرد. این کار بدونِ نیروی عشق –که دارای نیرویی فعال و در عین حال افقی و آغازگر است– امکان‌پذیر نیست. آن نوع موجودِ دارای شخصیت که می‌تواند سرچشمهٔ آن نیروی عشق باشد، خداوند است.

آیا موجودی که مرد او را خدا می‌خواند و زن او را خدا می‌خواند، «تول‌نیم»؛ (در زبان کره‌ای به معنای «دو») نامیده می‌شود یا «هانانیم»؛ (در زبان کره‌ای به معنای «یک»)؟ او «هانانیم» است. («هانانیم» اصطلاح کره‌ای برای «خدا» است). آیا «تول‌نیم» را دوست دارید یا «هانانیم» را؟ [هانانیم]

واژهٔ «هانا» (Hana) نشان‌دهندهٔ وحدتِ نفس و بدن است. این واژه نامی نیست که برای بیانِ تفکیکِ نفس و بدن، استخوان یا پوست به کار رود. واژهٔ کره‌ایِ «هانانیم» تعبیری باشکوه برای خداوند است.

۴) معنای «روز فرزندان»

(روزِ رهاییِ روابطِ اصیلِ میانِ پدر و فرزند، زن و شوهر، و خواهران و برادران)

ما در کره برای خدا از واژهٔ «هانانیم» استفاده می‌کنیم. هیچ واژهٔ دیگری وجود ندارد که بتواند احترامِ بیشتری را ابراز کند. رابطهٔ میانِ خدا و من چیست؟ روابط تنها در جایی شکل می‌گیرند که سنخیت و کششی وجود داشته باشد. آیا رابطهٔ پدر و پسری رابطه‌ای نزدیک است؟ رابطهٔ میانِ برادران چطور؟ کدام‌یک در اولویت است؟

برقراریِ رابطه از طریقِ سنخیتِ پدر و پسر، بر اساسِ قانونِ آسمانی پذیرفته شده است. به همین دلیل است که آن رابطه به جای آنکه مسئله‌ای برآمده از بخت و اقبال باشد، امری برخاسته از تقدیر  به شمار می‌رود. این جایگاه حتی اگر چهار جهتِ عالم دگرگون شوند نیز قابلِ جایگزینی نیست. این جایگاه درست در مرکز قرار دارد و تا ابد تغییرناپذیر است.

خداوند قطبِ آغازگرِ سنخیت و کشش است. خداوند پدر و برادرِ بزرگ‌ترِ عمودیِ ماست. در مسیحیت، از دوهزار سال پیش خدا را «پدر» خوانده‌اند. در طی ده هزار سال پیش خدا «پدر» نامیده شده است. بنابراین، خداوند در آن واحد هم پدر است و هم برادرِ بزرگ‌تر. این رابطه چقدر نزدیک است؟

خداوند در قالبِ رابطهٔ میانِ قطبِ آغازگر و قطبِ پاسخگر در عشق وجود دارد. این امر به رابطهٔ متقابل میانِ زن و شوهر اشاره دارد. از آنجا که نفسی زنانه در درونِ خدا وجود دارد، فرزندانِ خدا زمانی متولد می‌شوند که نفسِ مردانه و نفسِ زنانه رابطه برقرار کرده و با یکدیگر متحد شوند.

در رابطه با یک فرد به‌عنوان پسر یا دختر، خداوند پدر و برادرِ بزرگ‌تر است. او همچنین حوزهٔ نسبیِ یک شوهر را حفظ می‌کند تا بتواند حوزهٔ نسبیِ جهانِ زنانه را که در درونِ فرد وجود دارد، پشتیبانی کند. با این حال، از آنجا که ایجادِ پیوند میانِ یک شرطِ نسبی و یک فرد دشوار است، خداوند حوّا را از دندهٔ آدم آفرید. او دنده را –که متعلق به جنبهٔ بیرونیِ ویژگی‌های دوگانه بود– برای حوزهٔ زنانه برداشت تا حوّا بتواند بر اساس داشتنِ شکلی مشابه، در رابطهٔ میانِ آغازگر و پاسخگر با آدم قرار گیرد. حوّا همچنین در شخصیتِ درونی‌ دارای جنبه‌های مثبت است و می‌تواند به‌طور طبیعی رابطه‌ای –یعنی رابطهٔ زن و شوهرش– را برقرار سازد.

با در نظر گرفتنِ این مسائل، فرزندان چیستند؟ آن‌ها تجلیِ تمنای خداوند برای به کمال رساندنِ خویشند. خدا برای آنکه شادمان باشد، ناچار بود سرمایه‌گذاری کند. او باید سرمایه‌گذاری می‌کرد و چیزی عظیم را می‌آفرید که ماهیتِ دقیقِ آن را به درستی نمی‌دانست. آن آرمانِ واحدِ تمنای خداوند نمی‌تواند بدونِ روندِ آفرینش، یک رابطهٔ واحد از عشق را برقرار سازد.

بنابراین، خداوند ناچار بود مشیتِ «سرمایه‌گذاری کردن و از یاد بردن» را به اجرا درآورد. او باید در رابطهٔ بالا به پایین، در رابطهٔ برادرانه، و در رابطهٔ زن و شوهر سرمایه‌گذاری می‌کرد. به همین دلیل، «روز فرزندان» نمایندهٔ رهاییِ خدا، رهاییِ والدین، برادرانِ بزرگ‌تر، و حوزهٔ شرکا خواهد شد.

۶) صاحبِ این عصر و رهاییِ قابیل و هابیل

مسئله این است که هیچ صاحبی وجود ندارد. صاحبِ و مالک نهضت هماهنگ کیست؟ من نمی‌خواهم صاحبِ آن باشم. آیا ستادِ مرکزیِ نهضت هماهنگ ناپدید شده است؟ چه کسی مسئولِ کره است؟ پادشاهِ قبیله باید ظهور کند و پادشاهِ ملت شود. برای ساختنِ این پادشاهِ قبیله، ما در حالِ تدارکِ تاج و مراسمِ تاج‌گذاری بر اساسِ نام‌های خانوادگی (کره‌ای) هستیم.

به‌منظورِ تبدیل شدن به رهبرِ ستادِ مرکزی، … شما باید با در دست داشتنِ تاجِ یک خاندانِ خانوادگی، کرهٔ شمالی و جنوبی را متحد سازید تا نمایندهٔ ملت باشید؛ و پادشاهی را به نامِ خدا بر روی همواری و دشتی به دور از هرگونه پستی و بلندی مستقر سازید –میدانی که با انجمنِ عمومیِ مقیمینِ کره در ژاپن (طرفدار پیونگ‌یانگ)، اتحادیهٔ مقیمینِ کره در ژاپن (طرفدار سئول)، و استان‌های جولا و گیونگ‌سانگِ کره در روی زمین نمایندگی می‌شود– و مسیر را برای پادشاهِ ملت‌های جهان هموار سازید.

مسیحیت نتوانست چنین کاری انجام دهد، و دیگر ادیان نیز چنین نکردند. بنابراین، آن فردِ پیروزمندی که به سرعت در برگزاریِ تاج‌گذاری‌ای که به ملت نظم می‌بخشد موفق شود، ملت‌های جهان را رهبری خواهد کرد.

قابیل، هابیل را به قتل رساند. پس از آن، هنگامی که آدم به سن ۱۳۰ سالگی رسید، «شیت» را به جای او برگزید. در طولِ آن ۱۳۰ سال، آن خانواده از دورانی عبور کرد که هیچ ارتباطی با گذشته‌شان نداشت. شیت به نوبهٔ خود باید اسرارِ نبرد برای کسبِ بختِ آسمانی را که شیطان و خدا در آسمان و زمین به راه انداخته بودند، درک می‌کرد. بدونِ دانستنِ این امر، او نمی‌توانست رابطهٔ قابیل و هابیل را آرام سازد؛ و همچنین نمی‌توانست جایگاهِ مادر و پدر را بنا نهد.

رابطهٔ قابیل و هابیل به سببِ مسئلهٔ «سقوط» مطلقاً ضروری بود. مشیت الهی در بسترِ همین رابطه به پیش رفت.

اسرائیل پس از ۴۰۰۰ سال به‌عنوان ملتِ نمایندهٔ شیت پدیدار شد. این ملت باید بذرِ هابیل را در درونِ جهانِ قابیلی می‌کاشت و می‌پروراند، (تا ناجی) به‌عنوانِ پادشاهِ آن ملت می‌آمد و سرانجام روم را مغلوب می‌ساخت. بدین‌ترتیب، هابیل –که توسطِ برادرِ بزرگ‌ترش کشته شده بود– حتی می‌توانست جهانِ برادرِ بزرگ‌تر را هضم کند و او را تحتِ فرمانِ خود درآورد.

شما باید بدانید که تنها در آن صورت بود که راه برای نجاتِ مادر و پدر هموار می‌شد؛ مسیری که می‌توانست منشأِ رهایی‌بخشِ تاریخِ نزاعِ میانِ قابیل و هابیل گردد. به همین دلیل، آن ناجی که قرار است بیاید، باید تمامِ تاریخِ بازسازی از طریقِ شرط جبران را دگرگون سازد. او و همسرش باید از کوچک‌ترین نقطه برخیزند و به شاهزاده و شاه‌بانویی پیروزمند تبدیل شوند که همه در برابرشان سر تسلیم فرود آورند.

۷) فرزندانی که عصرِ حاضر خواستارِ آن است

آیا شما به خانوادهٔ فرزندانِ الهی تبدیل خواهید شد؟ یا به خانوادهٔ فرزندانِ یک وطن‌پرست درخواهید آمد؟ آیا خواهید خواست خانوادهٔ فرزندانِ یک فرزندِ فداکار باشید؟ کسی که مدعیِ داشتنِ خانوادهٔ فرزندانِ یک فرزندِ فداکار است، نادان است.

شما باید از فرزندِ فداکار، وطن‌پرست و قدیس فراتر روید و مسیرِ یک فرزندِ الهی را در یک آن به کمال برسانید، خدا را آزاد کنید، انقلابی از شرط جبرانِ تام را به تمامی آسمان و زمین پیشکش نمایید و قادر باشید بگویید که مالک و نمایندهٔ کره هستید. شما باید از هشت مرحله عبور کنید. آیا تا کنون تلاش کرده‌اید به یک فرزندِ فداکار تبدیل شوید؟ آیا تا کنون تلاش کرده‌اید به آن فرزندِ الهی تبدیل شوید که عیسی در نیل به آن ناکام ماند؟

آیا پدر به یک فرزندِ فداکار نیاز دارد؟ من نیازی ندارم. کسی که می‌تواند پادشاهِ یک ملت شود، به فرزندِ فداکار نیازی ندارد؛ او به خانواده‌ای از وطن‌پرستان نیازمند است.

در قطعنامه‌های صادرشده از عالمِ روح آمده است که: «رورند مون نجات‌دهنده، مسیح ظهورِ دوم و والدینِ راستین است.» این به چه معناست؟ ناجی ظهورِ دوم و والدینِ راستین یعنی چه؟

استقرارِ پادشاهیِ صلحِ خداوند تنها زمانی می‌تواند در آسمانِ نو و زمینِ نو در زمانِ رهایی‌یافتهٔ پیش و پس از آمدنِ آسمان رخ دهد که همه‌چیز یکی شود؛ قابیل و هابیل با محوریتِ آرمانِ یگانگیِ آسمان و زمینِ تکامل‌یافتهٔ والدینِ راستین یکی شوند؛ و این امر به جایگاهِ تکریمِ والدین با پادشاهی‌شان بازگردد. تنها با نامِ «والدینِ راستین» است که این اتحاد امکان‌پذیر است.

این امر باید بر چه چیزی استوار باشد؟ نباید بر پول، دانش یا قدرت استوار باشد. نسب خونی باید دگرگون شود. این تغییر باید با محوریتِ عشق و حیاتِ والدینِ راستین و به‌صورت وارونه انجام گیرد. جهانِ شیطانی نمی‌تواند احیا شود، و هیچ راهی برای اتحادِ حلقه‌های دینی در جهانِ شیطانی وجود ندارد، مگر آنکه نسبی با معیارِ آسمانی به جای بماند که محتوای آن برتر از عشق و حیاتِ برخاسته از جهانِ شیطانی باشد.

از آنجا که اسرائیل نتوانست از منظرِ یک معیارِ بین‌ادیانی از مرزِ ملت فراتر رود و نتوانست به خانواده وارد شده و یکی شود، آن‌ها باید با محوریتِ والدینِ راستین، بر پایهٔ شالودهٔ خانواده، و با ایستادن در قلمروِ رهایی و آزادیِ کامل در یگانگیِ مطلق میانِ «تو» و «من»، نسبِ آسمان و زمین را تغییر دهند. آن‌ها باید به چنین نمایندگان و وارثانی تبدیل شوند.

آیا در این صورت به وارثِ جایگاهِ شاهزادهٔ پادشاهیِ آسمان تبدیل خواهید شد؟ آیا به نماینده و وارثِ جایگاهِ فرزندانِ فداکارِ خانواده درخواهید آمد؟ برای تبدیل شدن به وارث و نمایندهٔ جایگاهِ شاهزادهٔ پادشاهیِ آسمان، باید جایگاهِ خود را در صفوفِ قدیسان بیابید. تنها در آن صورت است که می‌توانید به حوزهٔ مدیریتیِ پدر وارد شوید. اگر خانه و مالکیتی برای خود دارید، گناه کرده‌اید.

۸) آخرین آرزو

اگر عدد «۴۴» را وارونه کنید، شبیه به حرفِ چینیِ «مو» به معنای مادر خواهد شد. بنابراین، آمریکا باید در دورانِ ریاست‌جمهوریِ چهل و چهارمین رئیس‌جمهور، خادم و تکریم‌کنندهٔ مادر باشد. کسانی که امروز برای این سالگردِ چهل و پنجمین [در متن اصلی اشاره به سالگردهاست] گرد آمده‌اند، باید آگاه باشند که به کمال رساندنِ مسیرِ فرزندِ فداکار، وطن‌پرست، قدیس و فرزندِ الهی، به معنای بازسازی و پیشکش کردنِ تختی به آسمان است که مادر و پدر می‌توانند بر روی آن در پادشاهیِ آسمان بر روی زمین بنشینند؛ پادشاهی‌ای که آسمان و زمین را متحد می‌سازد –همان‌گونه که عیسی اعلام کرد و آخرین آرزوی او بود.

اهمیتِ وظایفِ فرزندان را درک کنید. در این سالگرد، جایگاهِ مادر باید به ژاپن آورده شود. خانواده از طریقِ نزاعِ میانِ قابیل و هابیل از هم پاشید و مادر از خانواده رانده شد. بنابراین، شما باید در درونِ خانوادهٔ خود –که نمایندهٔ خانواده‌ها در سطح ملی و جهانی است– مادر را به‌عنوانِ ملکهٔ کائنات تکریم کنید.

فرزندانِ فداکار و وطن‌پرستان تنها زمانی می‌توانند واردِ بهشت شوند که جایگاهِ فرزندانِ نسبِ مستقیم را بیابند؛ فرزندانی که حوزهٔ متحدِ نسب، حیات و عشق خداوند را به ارث می‌برند و از آلایشِ سقوط پاک‌سازی شده‌اند.

۳. دعا و برکتِ پدر

خداوندا، ما اکنون به این درک رسیده‌ایم که جایگاهِ استقرارِ آرمانِ خانوادگی‌ای که شما از آن پاسداری می‌کنید، کجاست. مسئله این نیست که تنها به عنوانِ فرزندی فداکار در درونِ خانواده باشیم –مسئله در تبدیل شدن به نمایندهٔ خانوادهٔ یک وطن‌پرست برای قلبیه یا ملت خلاصه نمی‌شود– بلکه جهان از خانوادهٔ فرزندِ الهی فراتر می‌رود، و نمایندگیِ خانوادهٔ فرزندِ الهی به این معناست که مهم است به خانواده‌ای تبدیل شویم که آسمان و زمینِ متحد را به ارث می‌برد و نمایندهٔ شماست.

ما می‌دانیم که برای پرورشِ یک نماینده، او باید از من برتر باشد؛ و برای پرورشِ یک وارث، او باید از میانِ شمارِ انبوهی از نمایندگان برگزیده شود. در نتیجه، برای اینکه خانوادهٔ ما در آن جایگاه باقی بماند، لازم است که به‌عنوانِ مسیری برای هضمِ نفسِ خویش، از انقلابِ شرطِ جبران عبور کنیم. با ایجادِ بزرگراهی برای انقلابِ وجدان و انقلابِ قلب، با شور و اشتیاق دعا می‌کنیم که با قلبِ پربرکتِ خود، این اعضا و خانواده‌های برکت‌گرفته بتوانند به شاهزادگان یا شاه‌بانویانی تبدیل شوند که نمایندهٔ آسمان و زمینِ رهایی‌یافته هستند و آن را به ارث می‌برند؛ شاهزادگانی که می‌توانند جهانِ مادی را در یک ساعت به جهانِ روح متصل سازند و فرمانِ شما را به انجام رسانند.

والدینِ راستین با محوریتِ چنین معیاری، امور را به همین شکل اعلام کردند. در حالی که با دستانِ بلندشده به سوی آسمان پیمان می‌بندیم که موجودی با چنین ارزشی را متبرک سازیم، می‌ایستیم و عهد می‌بندیم، دستانمان را در هوا تکان می‌دهیم، و به پسران و دخترانِ رهایی‌یافتهٔ آسمان بر روی زمین و در آسمان تبدیل می‌شویم؛ کسانی که می‌توانند تمامِ آنچه را که گفتیم به آسمان پیشکش کنیم به مرحلهٔ عمل درآورند و به کسانی مبدل گردند که می‌توانند پادشاهیِ رهایی‌یافتهٔ آسمان را بر روی زمین برپا سازند.

لطفاً آن‌ها را متبرک ساز, تا بتوانند به قبیله و خانواده‌ای تبدیل شوند که در درونِ جریانِ اصلیِ قلمروِ خاندانِ سلطنتیِ پادشاهیِ آسمان جای می‌گیرند. آن راه از پیش گشوده شده است. لطفاً مطابق با میزانِ تلاشِ هر یک از آنان، با گام نهادن در آن جایگاه، به آنان اجازه دهید تا به صفوفِ نیاکانِ تاریخی بپیوندند.

این امور را صمیمانه، صمیمانه، و صمیمانه به نامِ والدینِ راستین گزارش می‌دهیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *