دعا؛ مبارزه مقدس، بسیج دنیای روح و قیام برای ادای سهم مسئولیت

راهنمای معنوی والدین راستین

دعای پدر مون

پدر! لطفا در این لحظه اجازه بدهید قلب شما در نفسِ درونی و بدنِ مادیِ ما نفوذ کند. لطفاً به ما اجازه دهید احساس کنیم که به درونِ قلبِ شما کشیده می‌شویم؛ قلبی که در فطرتِ راستینِ ما نفوذ کرده است. همان‌طور که روبه‌روی وجود و ذاتِ شادی‌بخشِ شما قرار می‌گیریم، لطفاً اجازه دهید تا قلبی که مشتاق است به سوی شما بدود و شما را در آغوش گیرد، در نفسِ درونی و بدنِ مادیِ ما شکوفا شود.

ما به این درک رسیده‌ایم که شما پدری هستید که در فضایی تاریک و مبهم، کمرنگ نمایان می‌شوید، و تا زمانی که قلب‌هایمان را به‌طور کامل آشکار نکنیم، حرکت نمی‌کنید. اگرچه نفسِ ما ممکن است آلوده شده باشد، اما قلب‌های راستینِ ما با وفاداری به سوی شما روانه است. بنابراین، پدر، لطفاً نزد ما بیایید و از طریق قلب‌هایمان بر ما فرمان برانید. لطفاً اجازه دهید قلب‌های ما مشتاق لبریز شوند؛ قلب‌هایی که بتوانند با درک این واقعیت که زندگیِ گذشته‌مان بی‌وفایی بوده است، در حالی که اشک‌های مهارنشدنی می‌ریزند، شما را «پدرِ من» صدا بزنند.

ما به این درک رسیده‌ایم که یگانه متعال در حمایت و دوستی با کسانی که در جست‌وجویش هستند درنگ نمی‌کند. افزون بر این، دانسته‌ایم که یگانه متعال از این‌که به صورت دوستِ کسانی ظاهر شود که اشک می‌ریزند و در آه و فغان به سوی یگانه متعال زاری می‌کنند، خرسند می‌شود. و شما، به عنوان پدری که جاودانه با ما زندگی خواهید کرد، از ظاهر شدن در برابر ما به وجد می‌آیید.

پدر! ما مشتاق صدای شما هستیم که به آرامی به ما مشورت می‌دهد، و مشتاقِ احساسِ آغوشِ ملایمِ عشقِ شگفت‌انگیزِ شما هستیم. به واسطهٔ این قلب، مشتاقِ لحظه‌ای هستیم که بتوانیم شما را «پدر» بخوانیم. علاوه بر این، می‌خواهیم دستانمان را بلند کنیم و با افتخار اعلام کنیم که شما پدرِ ما هستید.

ما گمان می‌کردیم شما پدری هستید که بسیار، بسیار دور است، اما لحظه‌ای شادی‌بخش بود وقتی کشف کردیم که شما در قلب‌های ما هستید. وقتی می‌گفتیم شما بسیار دورید، شما در قلب‌های ما بودید، و وقتی مطمئن بودیم که شما در قلب‌های ما هستید، شما همان پدری بودید که از دوردست‌ها ما را صدا زده بودید. با این حال، بشریتِ امروز نمی‌داند چگونه با این حقیقت هماهنگ و هم‌گام باشد. لطفاً اجازه دهید تا در این لحظه توبه کنیم؛ به خاطر این‌که در گذشته نمی‌دانستیم جایی که گمان می‌کردیم ما را رها کرده‌اید، همان جایی بود که به ما نزدیک بودید، و جایی که گمان می‌کردیم با ما نیستید، همان جایی بود که با ما همراه بودید.

ما فکر و ذهنِ شما را درک نمی‌کردیم؛ ذهنی که نمی‌خواهد پسران و دخترانتان را—کسانی که می‌خواهید در جایگاه‌های رنج، آن‌ها را «پسرِ محبوبِ من» و «دخترِ محبوبِ من» بنامید—ترک کند. به عنوان انسان‌هایی که با پیچ و خم قلبِ شما آشتا نیست، به خاطر این‌که ما را در مسیرِ آزمون‌ها قرار دادید، گمان می‌کردیم پدری سخت‌دل و بی‌رحم هستید. در آن زمان‌ها، اغلب در برابر شما شکایت می‌کردیم و تلخ‌کام می‌شدیم. از آنجا که از پیچیدگی‌هایی که راه میانِ شما و ما را مسدود می‌کنند بی‌خبر بودیم، پدر، لطفاً این وضعیت ما را تحمل کنید که نسبت به شما تلخ‌کام بوده‌ایم، شما را رد کرده‌ایم، نسبت به شما سردمزاج بوده‌ایم و به شما ایمان نداشته‌ایم. ما دانسته‌ایم که این به دلیلِ گناهی بود که نیاکان ما در جریانِ سقوط مرتکب شدند، و همچنین لکه‌های خونی که مقدسین و فرزانگانِ درگذشته به سببِ عداوت به جا گذاشتند. امروز، آیا ذهن‌های ما در سطحی بالاتر قرار دارند؟ لطفاً آن ذهن‌ها را تطهیر کنید. آیا بی‌تابانه منتظریم که بدنِ مادیِ خود را به نمایش بگذاریم، به اعتبارِ خود ببالیم و جای شما را بگیریم؟ ما صمیمانه امیدواریم و آرزو می‌کنیم که به ما اجازه دهید پسران و دخترانی شویم که با درک این‌که شما در جایگاهی رنج‌بار قرار دارید، بتوانیم شما را «پدر» بخوانیم و در برابرِ شکوهِ شما، بدنِ مادیِ تحقیرشدهٔ خود را بکوبیم.

پدر، ما دریافته‌ایم که به سخنانِ بسیار نیازی نیست. دیده‌ایم که وقتی کسانی که کلامِ شما را شنیدند، آن را به کار نبستند، باعث شد که شما با اندوه به آن‌ها بنگرید. این امر باعث شد کسی که کلام را ابلاغ می‌کرد، دروغگو به نظر برسد، و اندوهِ شما روزبه‌روز بیشتر شود. شما این وضعیتِ اندوهبار را می‌دانید؛ این‌که کلام باید دوباره بیان شود، اما مردمِ روی زمین از آن آگاه نیستند. پدر، باید بار دیگر درک کنیم که هرچند شما این حقیقت را می‌دانید، نتوانستید بشریت را در چنین وضعیتی رها کنید. بنابراین در جایگاهی هستید که باید نگرانِ ما باشید و بار دیگر از ما مراقبت کنید. ما صمیمانه امیدواریم و دعا می‌کنیم که ما را تحمل کنید.

ما در این روزِ مقدس اینجا گرد هم آمده‌ایم. آیا با این انتظار گرد هم آمده‌ایم که کلامِ شما را دریافت کنیم، یا با این پیش‌بینی که فیضِ الهی را به دست آوریم؟ از آنجا که می‌دانیم همهٔ ما در اشتیاقِ چیزی به اینجا آمده‌ایم، لطفاً به ما اجازه دهید انسان‌هایی شویم که بتوانند مشتاقِ یافتنِ خویشتنِ راستینِ خود باشند. پدر، ما صمیمانه امیدواریم و دعا می‌کنیم که ما را هدایت کنید تا انسان‌هایی شویم که بتوانند از سخنان و فرمان‌هایی که از خویشتنِ راستینِ ما برمی‌خیزد، اطاعت کنند.

پدر، شما می‌دانید که همان‌طور که در طولِ چهل سال از زندگی‌ام از ارادهٔ شما پیروی کردم، وقتی با موقعیت‌های اندوهبار روبه‌رو شدم هرگز در ناامیدی فرو نرفتم، و هنگام رویارویی با دشواری‌ها هرگز شکست نخوردم و مجبور به عقب‌نشینی نشدم، پدر! وقتی درک می‌کنم که در امتدادِ مسیرِ باقی‌مانده، بارها و بارها زمان‌های رنج رخ خواهد داد، ناگزیرم بی‌وفاییِ امروزِ خود را با سری خمیده به شما گزارش دهم. دعا می‌کنم که اجازه دهید این یک وجود، اندوهِ تاریخ را به دوش بکشد. افزون بر این، لطفاً اجازه دهید یگانه متعال بر همهٔ رنج‌هایی که باقی مانده پا بگذارد و از آن‌ها عبور کند، در حالی که این وجود را به عنوانِ یک قربانی برگزیده است.

مشتاقِ لحظه‌ای هستم که بتوانید استراحت کنید و همهٔ درد و رنجها را کنار بگذارید، پدر، و بتوانیم لحظه‌ای سرشار از شادی را در آغوش گرفتنِ یکدیگر تجربه کنیم؛ زمانی که من بتوانم شما را پدرِ خود بنامم، و شما بتوانید مرا پسرِ خود بخوانید. تا زمانی که در این زمین زندگی می‌کنیم، هرچقدر هم که رنج‌بار باشیم، هرچقدر هم که قاطع باشیم، یا هرچقدر هم که فداکاری کنیم، لطفاً به ما اجازه دهید پسران و دخترانِ شما شویم که دست‌کم پیش از صعود به دنیای روح، بتوانیم قلب‌های صمیمانهٔ سرشار از وفاداریِ تزلزل‌ناپذیر را بر روی زمین بنا نهیم. از آنجا که مصمم شده‌ایم آن مسیر را دنبال کنیم، پدر، صمیمانه امیدواریم و آرزو می‌کنیم که ما را به پیش برانید و هدایت کنید تا زمانی که بر آن راه مسلط شویم. پدر، صمیمانه درخواست می‌کنیم که این زمانی باشد که بتوانیم با نفسِ درونی و بدنِ مادیِ نو، عهد ببندیم و اراده کنیم.

پدرِ محبوب، در این ساعتی که به ما عطا کرده‌اید چه باید بگویم؟ قصدِ من این است که هر آنچه را که می‌کوشید متجلی کنید، به دیگران منتقل کنم. بنابراین، پدر، لطفاً به من اجازه دهید تمامیِ قلبِ شما را به دیگران منتقل کنم. افزون بر این، صمیمانه و خالصانه از شما می‌خواهیم که اجازه دهید این ساعت، ساعتی باشد که در آن بتوانم با قلب‌های کسانی که سخنانِ مرا می‌پذیرند هماهنگ شوم تا قلبا یکی شویم، در آغوشِ بیکرانِ شما جای گیریم، و جلالِ شما را بسراییم. همهٔ این امور را به نامِ خداوند با فروتنی دعا می‌کنیم. اجو! (۲۹ مارس ۱۹۵۹)

سخنان والدین راستین:

”باور دارم که بیش از هر کس دیگری در دعا خود را وقف کرده‌ام؛ بیش از هر کس دیگری اشک ریخته‌ام؛ و بیش از هر کس دیگری توبه کرده‌ام. همچنین از نظر شور و اشتیاق، گمان می‌کنم از همه پیشی گرفته‌ام. با وجود این، چرا در مسیری گام برمی‌دارم که مسیحیانِ امروز با آن مخالفت می‌کنند؟ به این دلیل که هیچ تردیدی ندارم راهم درست است. هر چند بار که این مسیر را بررسی و تحلیل کنم، هیچ تردیدی در درستیِ آن نمی‌یابم. اطمینان دارم که تاریخ بر اساس این اصول پیش خواهد رفت.“

”وقتی شانزده‌ساله بودم، تجربه‌ای فوق‌العاده داشتم. در صبحگاه عید پاک، مشغول دعایی طولانی و اشک‌بار بودم که عیسی مسیح ظاهر شد و امور بسیاری را بر من آشکار کرد. عیسی از حقایقی ژرف و شگفت‌انگیز با من سخن گفت. او به من گفت که یگانه‌ی متعال به سبب رنجِ بشریت در اندوهی ژرف است، و از من خواست که نقشی ویژه را برای کار یگانه‌ی متعال بر روی زمین بر عهده گیرم. پس از این واقعه، رویدادهای فراوانی رخ داد. هم‌زمان با ادامه‌ی تحصیل، کتاب مقدس را با دقت مطالعه می‌کردم. همچنان پیام‌هایی ژرف از عیسی دریافت می‌کردم که درکِ آن‌ها برای بیشتر مردم دشوار می‌نمود.“

”سنتِ یگانه‌ی متعال و والدین راستین چیست؟ نخست، زیستن برای دیگران است. دوم، سرمایه‌گذاری، سرمایه‌گذاری و فراموش کردن است. سوم، دعا کردن و ازخودگذشتگی برای تحققِ اراده خدا است. این هدفی است که به تنهایی نمی‌توانید آن را به انجام برسانید. چرا باید دعا کنید؟ به این دلیل که باید یاریِ یگانه‌ی متعال، قطب آغازگر خود، را دریافت کنید و ملکوت را همراه و حامیِ خود داشته باشید. چرا باید ازخودگذشتگی کنید؟ تا بتوانید مسیر را هموار سازید و هر شرایطی را که ممکن است با آن روبه‌رو شوید، بپذیرید. دعا برای ایجاد پیوند با یگانه‌ی متعال، قطب آغازگر، است و از خودگذشتگی برای گسترش روابطِ افقی شماست.“

۱. مقدمه: دنیای امروز و ریشه‌ی رنج یگانه‌ی متعال

وقتی به دنیای امروز نگاه می‌کنیم، بی‌عدالتی، فساد، جدایی‌ها و رنج‌های بی‌شمار انسان‌ها را می‌بینیم. اما تعالیم والدین راستین به ما یادآوری می‌کنند که این جهانِ تاریک، هرگز آن جهانی نبوده و نیست که یگانه‌ی متعال در آغاز آفرینش آرزویش را داشت.

در اصل آفرینش آموخته‌ایم که یگانه‌ی متعال انسان‌ها را به عنوان فرزندان خود و تجلی عشق خویش خلق کرد و به آن‌ها «سهم مسئولیت» داد تا با ایمان، اطاعت و بلوغ در عشق الهی، شالوده و پادشاهی ملکوت را بر روی زمین استوار سازند. اما متأسفانه، آدم و حوّا در آغاز تاریخ نتوانستند سهم مسئولیت خود را به درستی به انجام برسانند. با سقوط انسان، کنش راستینِ دهش و پذیرش با خدا گسسته شد و انسان‌ها و کل جهان آفریده‌شده تحت تسلط شیطان و سرشت سقوط‌کرده قرار گرفتند.

والدین راستین در چان سانگ گیانگ به ما می‌آموزند که:

”قلب الهی در طول شش هزار سال تاریخ اندوهگین بوده است. او از بی‌ایمانی نیاکان ما احساس مظلومیت کرده است. اکنون باید دعاهای ما بگونه‌ای باشند که یگانه‌ی متعالِ رنج‌دیده و اندوهگین را تسلی دهد. به همین دلیل است که یگانه‌ی متعال هنگام رویارویی با نگرشِ مردمانِ اسرائیل دوم که در سراسر جهان پراکنده شده‌اند، اندوهگین می‌شود. در این زمان، یگانه‌ی متعال به گروهی نیاز دارد که برخیزند، آستینِ او را بگیرند و بگویند: «پدر، آیا واقعاً چنین است که شما تا این حد قلبا دچار اندوه و رنج شده‌اید؟» یگانه‌ی متعال دستان آنان را خواهد فشرد و پاسخ خواهد داد: «بله، پسران من، دختران من!»“

امروز، دنیای سیاه و نابهنجار پیرامون ما، محصول همین بی‌مسئولیتیِ تاریخی است. اما سؤال کلیدی برای ما به عنوان خانواده‌های برکت‌گرفته این است: پاسخ ما در برابر این وضعیت چیست؟

۲. دعا چیست؟ منفعل بودن یا مبارزه علیه «وضعیت موجود»؟

بسیاری از مردم در دنیای سکولار یا حتی در جوامع دینی، دچار تسلیم و ناامیدی شده‌اند. آن‌ها می‌گویند: «دنیا همین است؛ کاری از دست ما برنمی‌آید.» این تسلیم شدن، قبولِ حکومتِ شر و نادیده گرفتن قدرتی است که یگانه‌ی متعال برای تغییر جهان به ما داده است. اما حقیقتِ تکان‌دهنده‌ای وجود دارد که باید به یاد داشته باشیم:

دعا، انفعال یا فرار از واقعیت نیست؛ دعا در ذات خود یک «مبارزه» است! مبارزه و قیام علیه وضعیت موجود، یعنی امتناع مطلق از اینکه گناه، سقوط، فساد و بی‌عدالتی را به عنوان امری «طبیعی» یا «تغییرناپذیر» بپذیریم.

داستان بیوه زن؛ تصویری ملموس از پافشاری در برابر بی‌عدالتی

تصور کنید در اوج سرمای زمستان هستید؛ جایی که سوز سرما به استخوان نفوذ می‌کند، اما صاحب‌خانه‌ای بی‌وجدان، با وجود قانون، سیستم گرمایش را قطع کرده است. حالا تصور کنید این اتفاق برای زنی بیوه، تنها و تهی‌دست بیفتد؛ زنی که نه پارتی دارد، نه پول رشوه، و نه حتی زبانِ پیچیده‌ی قانون را بلد است. او بارها و بارها به دادگاه می‌رود، در حالی که قاضی حتی سرش را از روی کتابش بلند نمی‌کند و بی‌اعتنا و تحقیرآمیز او را رد می‌کند.

مَثَل بیوه‌زن سمج (لوقا 18)

”عیسی برای شاگردان مَثَلی آورد تا نشان دهد که باید همیشه دعا کنند و هرگز دلسرد نشوند. فرمود: «در شهری قاضی‌ای بود که نه از خدا باکی داشت، نه به خلق خدا توجهی. در همان شهر بیوه‌زنی بود که پیوسته نزدش می‌آمد و از او می‌خواست دادش از دشمن بستاند. قاضی چندگاهی به او اعتنا نکرد. امّا سرانجام با خود گفت: ”هرچند از خدا باکی ندارم و به خلق خدا نیز بی‌توجهم، امّا چون این بیوه‌زن مدام زحمتم می‌دهد، دادش می‌ستانم، مبادا پیوسته بیاید و مرا به ستوه آورد!“‌» آنگاه خداوند فرمود: «شنیدید این قاضی بی‌انصاف چه گفت؟ حال، آیا خدا به دادِ برگزیدگان خود که روز و شب به درگاه او فریاد برمی‌آورند، نخواهد رسید؟ آیا این کار را همچنان به تأخیر خواهد افکند؟ به شما می‌گویم که به‌زودی به داد ایشان خواهد رسید…“

چرا این زن دست نکشید؟ چون در درونش یک «نه»ِ بزرگ و شکست‌ناپذیر وجود داشت: «نه به بی‌عدالتی! نه به اینکه این وضعیت ظالمانه، سرنوشت قطعی من باشد!» او هر روز می‌آمد، می‌ایستاد و حقش را مطالبه می‌کرد؛ تا جایی که حتی آن قاضیِ سنگ‌دل از سرِ کلافگی و شرمساری مجبور شد به خواسته‌اش تن بدهد.

شما نباید این داستان را صرفاً یک حکایت قدیمی یا حقوقی ببینید. هر یک از ما در زندگی، در خانواده، در محیط کار یا در مواجهه با آسیب‌های اجتماعی و ضعف‌های معنوی، «بیوه زن»ِ لحظه‌هایی هستیم که ظلم و ناهنجاری، حقِ پاکِ زیستن و حقِ رشد معنوی را از ما و دیگران گرفته است. اگر آن زن با آن‌همه ناتوانی تسلیم نشد، ما که فرزندان یگانه‌ی متعال هستیم، چگونه می‌توانیم در برابر بی‌عدالتی و فسادِ این جهان شانه خالی کنیم؟ دعا یعنی اعلان جنگ معنوی علیه تاریکی!

مشکل ما: ناتوانی در اقامه‌ی دعا نیست، بلکه سوءتفاهم درباره‌ی دعا است. بسیاری اوقات، دعاهای درخواستی ما ضعیف و نامنظم است زیرا به شیوه‌ای نادرست مطرح می‌شوند. ما به خاطر اراده‌ی ضعیف، خواسته‌های بی‌رمق، روش‌های بی‌اثر و ذهن‌های سرگردان خود، خودمان را سرزنش می‌کنیم. مدام گمان می‌کنیم که به نحوی عمل ما ایراد دارد و مغزمان را به کار می‌اندازیم تا ببینیم می‌توانیم علتش را بیابیم یا نه. مشکل در سوءتفاهم نسبت به ماهیت دعای درخواستی نهفته است. تمرینِ دعای ما هرگز به پافشاریِ آن زن بیوه نخواهد رسید، مگر آنکه نگاه ما به روشنیِ نگاه او باشد.

دعا به مثابه‌ی مبارزه: پس ماهیت دعا چیست؟ دعا در ذات خود، مبارزه  است؛ مبارزه علیه وضعیت موجود، یعنی وضعیتی که جهان در گناه و سقوط خود در آن گرفتار است. این، امتناع مطلق و پایان‌ناپذیر از پذیرفتنِ چیزی است که کاملاً غیرعادی است، به عنوان امری عادی. این، رد کردنِ هر برنامه، هر نقشه و هر دیدگاهی است که با هنجارهایی که یگانه‌ی متعال در آغاز مقرر کرده، در تضاد باشد. دعاهای ما باید بیانگرِ شکافِ پرنشدنی باشد که نیک را از بد جدا می‌کند؛ اعلامیه‌ای باشد مبنی بر اینکه بدی، گونه‌ای از نیکی نیست، بلکه درست نقطه‌ی مقابل آن است. وقتیکه به دعاهای پدر مون گوش میدیم، دقیقا می‌بینیم که او در دعا آشکارا مبارزه می‌کند، اعلامیه صادر نموده و پایه تاسیس می‌کند …

۳. دعا و ادای «سهم مسئولیت»: از تو حرکت، از من برکت

در فرهنگ و حکمت اصیل ما ایرانیان، ضرب‌المثلی بسیار عمیق وجود دارد که می‌گوید: «از تو حرکت، از من برکت». این ضرب‌المثل، تجلیِ کامل قانون الهیِ سهم مسئولیت انسان و کارِ یگانه‌ی متعال است!

والدین راستین بارها تأکید کرده‌اند که یگانه‌ی متعال به تنهایی ملکوت را بر روی زمین محقق نمی‌سازد؛ او منتظر است تا انسان‌ها مسئولیت خود را ایفا کنند تا شالوده و زمینه‌ی لازم برای مداخله و کار واقعیِ خدا فراهم شود. انجام مسئولیت از جانب انسان، پایه‌ی اساسی و شالوده‌ای است که حرکتِ خدا و «برکت» الهی بر آن فرود می‌آید. در این مسیر، دعا و وقف چگونه عمل می‌کنند؟ والدین راستین می‌فرمایند:

«سنت یگانه‌ی متعال و والدین راستین چیست؟ نخست، زیستن برای دیگران. دوم، سرمایه‌گذاری، سرمایه‌گذاری و فراموش کردن. سوم، دعا کردن و تقدیمِ وقف/ازخودگذشتگی برای تحققِ اراده… دعا برای ایجاد پیوند با یگانه‌ی متعال (قطب آغازگر) است و وقف برای گسترش روابط افقی شماست.»

۴. دعا، کلید بسیج دنیای روح و تاباندن نور امید

دعا برای ما صرفاً یک گفت‌وگوی ذهنی یا درونی نیست؛ دعا دریچه‌ای است که ما را به عالم روح و قلمرو آسمانی متصل می‌کند. وقتی ما با دلِ صادق، خالص و استوار دعا می‌کنیم، در واقع در حال بسیج دنیای روح هستیم؛ یعنی اجداد نیک‌سرشت و فرشتگانِ حوزه‌ی الهی را که در ملکوت آماده‌ی یاری هستند، به میدانِ کار دعوت می‌کنیم تا در کنار ما بایستند و در تحقق اراده‌ی یگانه‌ی متعال به ما کمک کنند.

دنیای روح برای کمک به ما منتظر نشسته است، اما برای اینکه این یاری جریان پیدا کند، باید شالوده‌ای از سوی ما ایجاد شود. دعای جدی و مستمر، آن کانالِ ارتباطی را باز می‌کند تا نیروهای آسمانی بتوانند همراه‌مان شوند و مانع‌ها را از پیشِ پای ما بردارند.

به همین دلیل است که دعا را باید بسیار جدی گرفت. دعا کارِ تفننی یا لحظه‌هایی که وقت اضافه داریم نیست. دعای جدی و عمیق، سلاحِ نوری است که با آن می‌توان به تاریکی‌ها و «دنیای سیاهِ» برخاسته از سقوط تاخت. با چنین دعایی است که می‌توان نور امید و نجات‌بخشِ والدین آسمانی و والدین راستین را به هر گوشه‌ای تاباند؛ به خانه‌ها، به روابط، به جمع‌های معنوی و به جامعه‌ای که تشنه‌ی حقیقت و عشق است. وقتی قلب ما با قلب والدین آسمانی و والدین راستین هم‌سو می‌شود، نورِ هدایت و نجات آنها از مسیر ما به اطراف منتقل می‌شود.

۵. هم‌نشینی دعا و عمل؛ رازِ تحقق نتیجه‌ی مشترک

وقتی در دعا به حالت یگانگیِ نفسِ درونی و بدنِ مادی می‌رسیم، در مرکز قلبِ خود می‌شنویم که یگانه‌ی متعال می‌گوید: «من دقیقاً همین‌جا هستم!» دعا وسیله‌ای است برای تسلی دادن به قلبِ اندوهگینِ یگانه‌ی متعال که به فرزندانی نیاز دارد تا آستینِ او را بگیرند و در مسیر تحقق اراده‌اش بایستند. اما یک نکته‌ی حیاتی را هرگز نباید از یاد ببریم: دعا جایگزین کار و تلاش واقعی نیست، بلکه مکمل و شتاب‌دهنده‌ی آن است. دعا در کنار انجام مسئولیتِ ما—یعنی دعا کردنِ عمیق، همراه با کار، برنامه‌ریزی، خدمت، ابلاغ کلام و تلاش واقعی در زندگی روزمره—است که نتیجه‌ی مطلوب را ممکن می‌سازد.

  • اگر فقط دعا کنیم اما در زندگی روزمره مسئولیت نپذیریم و قدم برنداریم، شالوده‌ی عملی شکل نمی‌گیرد.
  • اگر فقط بدویم و تلاش کنیم اما دعا نداشته باشیم، از یاریِ یگانه‌ی متعال و همراهیِ دنیای روح محروم می‌مانیم.

اما وقتی دعای جدی و تلاش واقعیِ روزانه دست در دست هم می‌گذارند، آن نتیجه‌ای که هم یگانه‌ی متعال در مشیت خود می‌خواهد و هم ما در دل آرزوی تحققش را داریم، به واقعیت نزدیک و ممکن می‌شود.

۶. نتیجه‌گیری و دعوت به عمل

۱. ناامیدی و تسلیم را کنار بگذاریم: هیچ‌گاه نپذیریم که ضعف‌های معنوی جامعه یا مرکز معنوی ما غیرقابل تغییر هستند. وضعیت موجود را به عنوان حقیقت نهایی نپذیرید؛ وضعیت موجود، همان حالتِ سقوط‌کرده است که باید با قدرتی نو بازسازی شود. و تنها کسانیکه با والدین آسمانی و والدین راستین بطور قلبی ارتباط دارند، توانائی انجام چنین چیزی دارند.

۲. دعا را جدی بگیریم و دنیای روح را بسیج کنیم: همچون آن بیوه زن، در برابر ناهنجاری‌ها تسلیم نشویم. با رفتن به واری خود، با دعای جدی، دنیای روح را برای یاری در انجام خواستِ یگانه‌ی متعال بسیج کنیم و نور امیدِ والدین آسمانی و والدین راستین را به دنیای امروز بتابانیم.

۳. در کنار دعا، مسئولیت‌پذیر و کوشا باشیم: «از ما حرکت، از او برکت». ماباید مخصوصا بعنوان فرزندان خدا، با به ارث بردن تمامی آفرینندگی خدا، در کنار دعا، با تمام توان در زندگی روزمره‌ی خود کار، تلاش و خدمت کنیم تا نتیجه‌ی مشترکِ خدا و ما محقق شود و اینگونه امکان تحقق تمامی رویاها و خواست والدین آسمانی و پادشاهی ملکوت بر روی زمین را بوجود آوریم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *